4 Jan 2017

നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര - ഭാഗം 4: ബ്രഹ്മപുത്ര പുഴയിലെ ദ്വീപായ മാജുലി, ആസ്സാം


ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ് ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 3: സുകോ താഴ്വാരം ഇവിടെ വായിക്കാം

നാഗാലാന്‍ഡ് ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവലും സുകോവാലി ട്രെക്കിങ്ങും കഴിഞ്ഞ് പിന്നെ പോയത് അസ്സാമിലെ മാജുലിയിലേക്കാണ്‌. ഇന്ത്യയിലെ ഏക "ആണ്‍" പുഴയായ (ബാക്കിയെല്ലാ പുഴകള്‍ക്കും സ്ത്രീ നാമങ്ങളാണ്‌.8 പേരു കൊണ്ടാണേല്‍ ദാമോദരും ഭീമയുമൊക്കെ ആണ്‍ പുഴകള്‍ ആണെങ്കിലും ഏക ആണ്‍പുഴയെന്ന പേര്‍ ബ്രഹ്മപുത്രക്കാണ്. ഒരു പക്ഷെ അതിന്റെ ഉത്ഭവത്തെ ചൊല്ലിയുള്ള കഥകള്‍ കൊണ്ടുമാകാം. ബ്രഹ്മാവിന്‌ അമോധയിലുണ്ടായ പുത്രനത്രെ ബ്രഹ്മപുത്ര.). ബ്രഹ്മപുത്രയിലെ ഒരു ദ്വീപാണ്‌ മാജുലി. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ River Island ആണിത്. അവിടേക്ക് എത്തിപ്പെടാന്‍ ആകുമെന്നതുകൊണ്ട് വേഗം യാത്ര തുടങ്ങി.

ദുബായിലെ വീട്ടീന്ന് ഇറങ്ങിയത് ഒറ്റക്കായിരുന്നെങ്കിലും ഹോണ്‍ബില്ലില്‍ വെച്ച് കണ്ട് സൌഹൃദത്തിലായ 5 പേര്‍ കൂടി ഉണ്ട് കൂടെ മാജുലിയിലേക്ക്..

അച്ചു ദുബായ് എയര്‍പോര്‍ട്ട് തൊട്ട് കൂടെയുണ്ട്. പക്ഷെ അന്നാണ്‌ ആദ്യം കണ്ടത് എന്നു വിശ്വസിക്കാനേ പ്രയാസം. പണ്ടു മുതല്‍ക്കേ അറിയണ ഒരു ചങ്ങാതി പോലെ. പിന്നെ കാമ്പ് സൈറ്റില്‍ വെച്ച് കണ്ടു മുട്ടിയ തിരുവനന്തപുരത്തുകാരന്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ജീവനക്കാരന്‍ ജെ.പി, നല്ലോണം സമ്പാദിച്ച് ലോണുമെടുത്ത് തല്‍ക്കാലം ജോലി വേണ്ടെന്നു വെച്ച് ഒരുപാട് രാജ്യങ്ങള്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് യാത്ര ചെയ്ത ഹൈദരബാദില്‍ വളര്‍ന്ന മറാത്തക്കാരി അനുഭ, മഞ്ചേരിയില്‍ നിന്നുള്ള ഫോട്ടോഗ്രാഫര്‍ കിഷോര്‍ എന്ന കിച്ചു, പിന്നെ എഴുത്തുകാരിയും ബ്ളോഗ്ഗറുമായ നീലിമ റെഡ്ഡി എന്നിവരും മാജുലിയിലേക്കുണ്ട്.

ചിലപ്പോ എല്ലാം എതേലും യാത്ര പോയി വന്നാലോ അല്ലെങ്കില്‍ പോകാനുള്ള പ്ലാന്‍ പറഞ്ഞാലോ എന്നോട് ചിലരെല്ലാം ഞാന്‍ "ഭാഗ്യവതി" അഥവാ "lucky" ആണെന്ന് പറയാറുണ്ട്. അവരോട് ഞാന്‍ മറുപടി പറയാറുണ്ട് "എനിക്ക് ഭാഗ്യമുണ്ടാകാം ഇല്ലാതിരിക്കാം.  പക്ഷെ അതിലുപരി എനിക്ക് യാത്രയോട് അമിത താല്‍പര്യമുണ്ട്. Passion ഉണ്ട്. അതില്ലാതെ ഒരിക്കലും ഇഷ്ടമുള്ള യാത്രകള്‍ ചെയ്യാനാകില്ല." ഞാനും  ഈ പറഞ്ഞ 5 പേരും ഒരുപാട് പൈസകൊണ്ട് യാത്ര ചെയ്യുന്നവരല്ല. കുടുംബസ്വത്തെടുത്ത് യാത്രകള്‍ ചെയ്യുന്നവരല്ല. ബാധ്യതകളോ പ്രാരാബ്ദങ്ങളോ ഇല്ലാത്തവരല്ല. അതില്‍ നിന്നൊന്നും മാറി നില്‍ക്കുന്നവരുമല്ല. മാസ വരുമാനത്തില്‍ നിന്ന് എങ്ങനെയെങ്കിലുമൊക്കെ കുറച്ച് പൈസയുണ്ടാക്കി ആകുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് പറ്റുന്ന സമയത്ത് പോകാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു എന്നേ ഉള്ളൂ..

ഈ യാത്രകള്‍ - ഇതാര്‍ക്കും പറ്റും.. ഉള്ളില്‍ അത്രേം വലിയ ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കില്‍... ആന്തരിക വിലക്കുകളെ മറികടക്കുക... സുരക്ഷിതമായിരിക്കുക. വളരെ വലിയ റിസ്ക്കുകള്‍ എടുക്കാതെ സ്വന്തം അന്തര്‍ജ്ഞാനത്തെ വിശ്വസിച്ച് യാത്ര ചെയ്യുക. ചിലപ്പൊ നമ്മള്‍ വിചാരിക്കുന്ന പോലെ കാര്യങ്ങള്‍ നടക്കണമെന്നില്ല. അപ്പൊ മനസ്സാന്നിദ്ധ്യം കൈവിടാതിരിക്കുക. അത്ര മാത്രം.

പറഞ്ഞു വന്നത് മാജുലി യാത്രയെക്കുറിച്ചാണ്‌. നാഗലാന്‍ഡിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു തീവ്രവാദികളുള്ള കാട് കടന്ന് ജോര്‍ഹട്ടിലേക്ക്. അപ്പൊ പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് ഞാനും ഏതോ കാട് കടന്നൂന്ന് മാത്രം.  ജോര്‍ഹട്ട് എത്തിയപ്പോള്‍ അറിഞ്ഞു ഫെറി വഴി വേണം മാജുലിയെത്താന്‍ എന്ന്. അവസാന ഫെറിയുടെ സമയം കഴിഞ്ഞുവെന്നും. അങ്ങനെ ജോര്‍ഹട്ടില്‍ റൂമെടുത്ത് താമസിച്ചു. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഇവിടെ വെച്ചാണ്‌ ഒന്ന് കുളിച്ചത് പോലും.

ജോര്‍ഹട്ട് ഒരു സിറ്റി ആണ്‌. ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും പഴക്കമേറിയ ഗോള്‍ഫ് കോഴ്സുള്ള, ഒരുപാട് കലാ സാംസ്കാരിക നായകരെ സൃഷ്ടിച്ച, അസ്സാമിന്റെ സാംസ്കാരിക തലസ്ഥാനമായി അറിയപ്പെടുന്ന സിറ്റി.

ജോര്‍ഹട്ട് സിറ്റി ജോര്‍ഹട്ട് ജില്ലയുടെ തലസ്ഥാനം കൂടിയാണ്‌. ഈ ജില്ലയിലാണ്‌ നമ്മുടെ കസിറംഗ ദേശീയോദ്യാനം ഉള്‍പ്പെടുന്നത്. ജോര്‍ഹട്ടില്‍ നിന്ന് ഏകദേശം 20 കി.മി. അകലെയാണ്‌ മാജുലി. 1 മണിക്കൂറില്‍ മേലെ ഫെറി യാത്രയുണ്ട്. ഫേറി രാവിലെ 7:30 തൊട്ട് വൈകുന്നേരം 4:30 വരെ ഉണ്ട്. കാലാവസ്ഥക്കന്സുസരിച്ചായിരിക്കും ഫെറികള്‍ക്കിടയിലുള്ള ഇടവേള. 

അസ്സാം - മാജുലി
********************

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ആദ്യ ഫെറിയില്‍ മാജുലിയിലേക്ക്. കാറുമായി. ബ്രഹ്മപുത്രയിലൂടെ മൂടല്‍ മഞ്ഞിലൂടെയാണ്‌ യാത്ര. തണുപ്പുണ്ടെങ്കിലും ഫെറിയില്‍ മുകളില്‍ തന്നെ നിന്നു.

മാജുലി ദ്വീപ് ഇന്ന് ഒരു ജില്ലയാണ്‌. ഇന്ത്യയിലെ ആദ്യത്തെ ദ്വീപായ ജില്ല. മാജുലി സന്ദര്‍ശനത്തിനായി ആദ്യമായി ഒരു ഇന്ത്യന്‍ പ്രധാനമന്ത്രി ഇവിടെ വന്നത് ഈ വര്‍ഷമാണ്‌. മാര്‍ച്ചിലായിരുന്നു മോഡിയുടെ മാജുലി സന്ദര്‍ശനം. ഈ ജൂണിലാണ്‌ മാജുലി ഒരു ജില്ലയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്. അതുവരെയും ഇത് ജോര്‍ഹട്ടിന്റെ കീഴിലായിരുന്നു. അസ്സാമിലെ 33-ആമത്തെ ജില്ലയാണ്‌ മാജുലി.

ആദ്യ കാഴ്ച്ചയില്‍ മാജുലി അറുപതുകളിലെ കേരളമെന്ന് തോന്നി. ഒന്നു രണ്ട് ചായപ്പീടികകള്‍. പിന്നെ മുറുക്കാന്‍ കടകള്‍. ഭരണിയിലിട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്ന മിഠായികള്‍. നിലത്ത് തുണി വിരിച്ച് പച്ചക്കറി വില്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍. അത്രെയുമാണ്‌ ആദ്യ കാഴ്ച്ച മാജുലിയില്‍ ഫെറി ഇറങ്ങിയപ്പൊ. 

പിന്നെ ടൌണില്‍ ഹോട്ടലുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ് പോയപ്പോ കാഴ്ച്ചകളില്‍ വലിയ വ്യത്യാസമൊന്നുമില്ല. അറുപതുകളില്‍ നിന്നു വ്യത്യസ്തം എന്നു പറയാന്‍ ഏ.ടി.എം ഒന്നോ രണ്ടോ ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം. ക്യൂ ഇല്ലേ ഇല്ല. ചെറിയ ഹോട്ടലേ ഉള്ളൂ... ഭക്ഷണം എല്ലായിടത്തും ഒരു പോലെ. ദാല്‍ ഇല്ലാത്ത ഒരു ഭക്ഷണമില്ല. 

നവംബറിലാണ്‌ ഇവിടത്തെ പ്രധാന ഉത്സവങ്ങളിലൊന്നായ രാസലീല. ആ സമയത്ത് വരുന്നത് കൂടുതല്‍ രസകരമാണെന്നാണ്‌ അവിടുള്ളവര്‍ പറഞ്ഞത്. 144 ഗ്രാമങ്ങളുണ്ട് മാജുലിയില്‍. കൃഷി, മത്സ്യം വളര്‍ത്തല്‍, കൈത്തറി എന്നിവയാണ്‌ പ്രധാന വരുമാന മാര്‍ഗ്ഗം. 

മാജുലിയില്‍ ഇടക്കിടെ വെള്ളം കേറുമെന്നതു കൊണ്ട് വീടുകള്‍ എല്ലാം മുള നാട്ടി അതിനു മുകളിലാണ്‌ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത്.. മുള കൊണ്ടു തന്നെയാണ്‌ മിക്ക വീടുകളും. വൈഷ്ണവമതമാണ്‌ ഇവിടെ കൂടുതലും ആളുകള്‍ പിന്‍തുടരുന്നത്. രണ്ട് വൈഷ്ണവ സന്യാസീമഠങ്ങള്‍ സന്ദര്‍ശിച്ചു നമ്മള്‍. ഔണിയാട്ടി സത്രവും സാമഗുരി സത്രവും.

മാജുലിയിലെ സത്രങ്ങള്‍

17-ആം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്‌ ഔണിയാട്ടി സത്രം സ്ഥാപിച്ചത്. പുരിയിലെ ജഗന്നാഥ ക്ഷേത്രത്തില്‍ നിന്ന് കൊണ്ടു വന്ന കൃഷ്ണന്റെ (ഗോവിന്ദന്‍) വിഗ്രഹമാണ്‌ ഇവിടത്തെ പ്രധാന പ്രതിഷ്ഠ. മുഗളന്‍മാരുടെ അധികാര പടയോട്ടത്തെ കട്ടക്ക് ചെറുത്ത് നിന്ന് വടക്കുകിഴക്കേ ഇന്ത്യയെ വിജയകരമായി രക്ഷിച്ച "അഹോം" രാജവംശത്തിലെ സുതാംല രാജവിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലാണ്‌ ഔണിയാട്ടി സത്രത്തിന്റെ തുടക്കം. അതിനു ശേഷം അത് അവിടത്തെ സംസ്കാരത്തിന്റെയും അറിവിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും ഭാഗമായി മാറി. നമ്മള്‍ അവിടെ വലിയ പ്രാര്‍ത്ഥന മുറിയും ലൈബ്രറിയും സ്കൂളും താമസസ്ഥലങ്ങളും മ്യൂസിയവുമൊക്കെ കണ്ടു.

സാമഗുരി സത്രം മുഖംമൂടി നിര്‍മാണത്തിനും നാടക, നടന കലകള്‍ക്കുമൊക്കെ വളരെ പ്രശസ്തമായ ഇടമാണ്‌. ബാലെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നത് ഇതാണത്രെ.  സാന്‍ഗ്രി സത്രം എന്നും സാമഗുഡി സത്രമെന്നും ഇതേ സത്രത്തിന്റെ പേരായി പറയുന്നത് കേട്ടിരുന്നു.

നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ പഴക്കമുള്ള ഒരു പരമ്പരാഗത കലയാണ്‌ ഈ മുഖംമൂടി നിര്‍മാണം ഇവിടെ. അവിടത്തെ മുഖംമൂടി നിര്‍മാണത്തിന്റെ പ്രധാന തലവനായ സത്രാധികാരിയുടെ വീട്ടിന്നടുത്ത് തന്നെയാന്‌ നിര്‍മാണ ശാല. ഇവരുടെ മുഖം മൂടി നിര്‍മാണരീതി തന്നെ സങ്കീര്‍ണമാണ്‌. ശാമഗുരിയും ഒരു വൈശ്ഹ്നവ സത്രമാണ്‌. മഹാവിഷ്ണുവിനെ പ്രകീര്‍ത്തിക്കുന്ന കലാരൂപങ്ങളായ നാടകങ്ങളിലും ബാലെകളിലും  മഹാഭാരതത്തിലെയും രാമായണത്തിലെയും കഥാപാത്രങ്ങള്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന മുഖംമൂടികള്‍ ഇവിടെ നിര്‍മിക്കുന്നതാ..

സത്രാധികാരി ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഇവരുടെ നിര്‍മാണ രീതിയുടെ പല ഘട്ടങ്ങള്‍ കാണിച്ചു തന്നു. ആദ്യം മുള കൊണ്ട് മുഖംമൂടിയുടെ ചട്ടക്കൂട് ഉണ്ടാക്കും. പിന്നീട് അതില്‍ ബ്രഹ്മപുത്ര തീരത്തെ കളിമണ്ണോ അല്ലെങ്കില്‍ ചാണകമൊ കൊണ്ട് ചട്ടക്കൂട് പൂര്‍ത്തിയാക്കും പിന്നെ മൂക്ക്, വായ തുടങ്ങിയവ സ്പഷ്ടമാക്കുന്നതിനായി വിസ്തരിച്ച കൈക്രിയകളും ചെയ്യും. പിന്നീട് അത് തുണി കൊണ്ട് ഒട്ടിച്ച് വൃത്തിയാക്കിയ ശേഷമാണ്‌ മറ്റു മിനുക്കു പണീകളായ നിറം കൊടുക്കല്‍ , ചാക്കുനൂലും മറ്റും കൊണ്ട് മുടിയും താടിയും ചേര്‍ക്കല്‍ എന്നിവ ചെയ്യ്യുന്നത്.

അധികാരിയുടെ വീട്ടിലെ മുഖം മൂടികള്‍ നമ്മള്‍ക്ക് ഇടാന്‍ തരില്ല. അവ അവിടത്തെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക് ഉപയോഗിക്കുന്നവയാണ്‌. പക്ഷെ വേറെ നമ്മള്‍ക്ക് വാങ്ങാനാകും. പിന്നീട് എയര്‍പൊര്‍ട്ടിലൊക്കെ വളരെ കാര്യമായി മാജുലിയിലെ മുഖംമൂടികള്‍ വില്‍ക്കാന്‍ വെച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. സത്രാധികാരി നമ്മുടെ മുന്നില്‍ ഒന്നു രണ്ട് മുഖംമൂടികള്‍ ധരിച്ച് ചില അഭിനയങ്ങള്‍ കാഴ്ച്ച വെച്ചു. പ്രധാനമന്ത്രി വന്നപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്‌ ഉപഹാരമായി മാജുലിക്കാര്‍ കൊടുത്തത് സാമഗുരിയിലെ ഗരുഡന്റെ മുഖം മൂടിയാണ്‌. 

മാജുലിയിലെ മിസിങ്ങ് ഗോത്രം

പിന്നീട് നമ്മള്‍ പോയത് "മിസിങ്" എന്നു പേരുള്ള ഗോത്രക്കാരുടെ ഗ്രാമത്തിലേക്കാണ്‌. നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ മുന്നെ അരുണാചല്‍ പ്രദേശില്‍ നിന്ന് കുടിയേറി പാര്‍ത്തവരത്രെ ഇവര്‍. എത്ര സിമ്പിളാണെന്നോ ഇവരുടെ ജീവിതം..! 

മുള കൊണ്ടുള്ള തൂണുകളില്‍ മുള കൊണ്ട് തന്നെയാണ്‌ വീടും. രണ്ട് വലിയ മുറികളാണ്‌ വീടിന്. ഇത് രണ്ട് ഭാഗമായാണ്‌ ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കുന്നത് എങ്കിലും ഒന്നില്‍ നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് ഉള്ളിലൂടെ തന്നെ പോകാം. ആദ്യ വലിയ മുറിയില്‍ കൂടുതലും അടുക്കള ഭാഗം ആയിരിക്കും. അഞ്ചോ ആറോ പാത്രം മാത്രമേ ഉള്ളൂ.. ഞാന്‍ അപ്പൊ നമ്മടെ നാട്ടിലെ അടുക്കളകളെ ഓര്‍ത്തു. നമ്മള്‍ടെയൊക്കെ വീട്ടിലെത്ര പാത്രങ്ങളാ.. !


 രണ്ടാമത്തെ മുറിയില്‍ കട്ടിലും ഒരു അലമാറയുമൊക്കെ വെച്ചിട്ടുള്ളതായി കണ്ടു. അലമാറയിലൊന്നും അധികം സാധനങ്ങളില്ല. ചില വീടുകളില്‍ ടിവിയുണ്ട്. 14 ഇഞ്ച് പഴഞ്ചന്‍ സാധനമൊക്കെ വീണ്ടും കണ്ടത് ഇവിടെയാണ്‌. പിന്നെ കുട്ട്യോള്ടെ പഠിക്കാനുള്ള പുസ്തകം വെച്ചിട്ടുള്ള തുറന്ന സ്റ്റാണ്ടുണ്ട് ചില വീട്ടില്‍. വേറെ സാധനങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ല. ഒഴിഞ്ഞിരിക്ക്യാണ്‌ വീട്. പുറത്ത് ഒരു കക്കൂസ്-കുളിമുറിയുണ്ട്. അത്ര തന്നെ.

ചുറ്റും പന്നികള്‍ മേയുന്നുണ്ട് എല്ലായിടത്തും. സ്ത്രീധനമായി കൊടുക്കുന്നതും പന്നി ആണത്രെ. ചിലര്‍ക്ക് പന്നിക്ക് പുറമെ ആടുമുണ്ട്. കോഴിയും പശുവുമൊക്കെ കുറവാണ്‌ ആ വീടുകളില്‍. എല്ലാ വീടുകളിലും ഒരു വഞ്ചിയുണ്ട്. വെള്ളം കേറുമ്പോ ഉപയോഗിക്കാനായ്‌. പിന്നെ കൈത്തറി ചെയ്യാനുള്ള സാമഗ്രിയും. . 

നമ്മള്‍ വീട് കാണാന്‍ ഉള്ളില്‍ക്ക് കേറുമ്പോ അവര്‍ക്കൊരു പ്രശ്നവുമില്ല. ചിരിച്ചോണ്ട് കേറ്റും. ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യും. ഒന്നും പ്രശ്നമല്ല. നമ്മള്‍ നമ്മടെ ഭാഷ സംസാരിക്കും. അവര്‍ അവരുടെയും. എന്നാലും അശയവിനിമയം നടക്കുന്നുണ്ട്. എല്ലാത്തിനും ഉത്തരം പറയും. ഹിന്ദി എല്ലാര്‍ക്കും കുറേശ്ശെ അറിയാം. പിന്നെ എന്റെ ഹിന്ദി പരിജ്ഞാനവും കുറവായതു കൊണ്ട് പ്രശ്നമില്ല.

പന്നിയിറച്ചി കഴിക്കണ ഇവര്‍ അവിടെയുള്ള കായും പൂവും ഇലയുമൊക്കെ ഭക്ഷണമാക്കും.  അവരുടെ രീതിയിലുള്ള വീട്ടിലാണ്‌ അന്നത്തെ രാത്രി നമ്മളും താമസിച്ചത്. 

പിന്നെ പിറ്റേന്ന് വീണ്ടും ഫെറിയില്‍ ജോര്‍ഹട്ടിലേക്ക്. അവിടുന്ന് ഗുവഹാട്ടിയിലേക്ക്.


ഗുവഹാട്ടിയിലെ സര്‍പ്രൈസ്
***********************************

പക്ഷെ ഗുവഹാട്ടി എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ ഒരു "സര്‍പ്രൈസ്" എന്നെ കാത്ത് നിന്നിരുന്നു. ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ ആദ്യ ദിവസം സ്റ്റേറ്റ് ബാങ്കില്‍ പോയിരുന്നു എന്ന്. അവിടത്തെ ക്യൂവില്‍ നിന്ന് എന്റെ അതേ പേരിലുള്ള ഒരു കുട്ടിയെ പരിചയപ്പെട്ടു. നമ്പര്‍ കൈമാറി. അവര്‍ എന്നെ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു. പിന്നെ യാത്രയില്‍ ഒരിക്കല്‍ വിളിച്ചു. 'ഇന്ന ദിവസം തിരിച്ച് പോകുമെന്നും സമയമുണ്ടെങ്കില്‍ വരാമെന്നും' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു. മാജുലിയില്‍ നിന്ന് വിചാരിച്ചതിലും കൂടുതല്‍ വൈകിയാണ്‌ ഗുവഹാട്ടി എത്തിയത് എന്നതുകൊണ്ട്  നേരെ എയര്‍പോര്‍ട്ടിലേക്ക് വിട്ടപ്പൊ അവിടെ എന്നെ കാത്ത് നില്‍ക്കുന്നു ആ വര്‍ഷ ! ഒരു സുഹൃത്തിനൊപ്പം. എന്നെ കാണാന്‍... !

ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടു പോയി. നമ്മടെ നാട്ടില്‍ നമ്മള്‍ ഇങ്ങനെ ചെയ്യോ ???? നമ്മടെ നാടു കാണാന്‍ വന്ന ആളെ 15 മിനിറ്റ് സംസാരിച്ച് കമ്പനിയായതിന്റെ പേരില്‍ യാത്രയയക്കാന്‍ എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ പോകുമോ?  ഡിഗ്രിക്ക് പഠിക്കണ കുട്ട്യോളാ. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് നേരെ എയര്‍പോര്‍ട്ട് വന്നത്രെ. വീട്ടുകാരുടെ അന്വേഷണമൊക്കെ പറഞ്ഞു. പിന്നെ ഞാന്‍ അവരോടൊപ്പം നിന്ന്  ഒരുമിച്ച് ഫോട്ടോ എടുത്തു. ഒരു 10 മിനുട്ട് സംസാരിച്ച് പിരിഞ്ഞു.



ബ്രഹ്മപുത്ര തീരം 
മൂടല്‍മഞ്ഞിലൂടെ മറ്റൊരു ഫെറി



മാജുലിയിലേക്ക് ഫെറി അടുക്കുമ്പോള്‍

അതിരാവിലെയുള്ള ഒരു വലക്കാഴ്ച്ച




മാജുലിയില്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആദ്യം കണ്ട കാഴ്ച്ചകളിലൊന്ന്. നിലത്തിരുന്ന് പച്ചക്കറി വില്‍ക്കുന്ന ഒരാള്‍



മീനൊരു പ്രധാന വിഭവമാ.. ഇത് ചമ്മന്തി അരക്കാന്‍ വേണ്ടി എടുത്തതാ. 


ഒരു ചായക്കടയിലെ അടുക്കള. 

മുളകള്‍ വെച്ച് അതിന്‍മേലുണ്ടാക്കിയ താമസസ്ഥലങ്ങള്‍

സ്കൂള്‍ കുട്ട്യോള്‍. 

സ്കൂള്‍ കുട്ട്യോള്‍. 

ഔണാട്ടി സത്രത്തിനു മുമ്പില്‍ ആക്രി വാങ്ങാന്‍ നിന്നപ്പൊ എടുത്തത്

ഔണാട്ടി സത്രത്തിനു മുമ്പിലെ കടയോടൊപ്പം ഉള്ള വീട്ടിലെ ഒരു കാഴ്ച്ച




സാമഗുരി സത്രത്തിലെ പ്രശസ്തമായ മുഖംമൂടികള്‍
സ്സത്രാധികാരി ഹനുമാന്‍ മുഖം മൂടിയില്‍


പൂതനയെ അഭിനയിച്ച് കാണിച്ച് തന്നപ്പോള്‍
ഇനി മിസിങ് ഗോത്രത്തിന്റെ ഗ്രാമത്തിലൂടെ പോയപ്പോള്‍ കണ്ട ചില കാഴ്ച്ചകള്‍.


കൈത്തറിയില്‍ പണിയെടുക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ


അമ്മേം മോനും


ഇവരു എന്ത് നന്നായിട്ടാണോ നമ്മടെ കൂടെ ഡാന്‍സൊക്കെ ചെയ്തത് ..! 


മിസിങ് വീടുകളിലൊന്ന്




ഇതാണ്‌ വീടിന്റെ പൂമുഖം
ഇതൊരു മുറിയില്‍ നിന്ന്‌ മറ്റൊരു മുറിയിലേക്ക് .


ഇനി മിസിങ് കുട്ട്യോള്‍


കളിയാ..

എന്റെ കൂടെ ഫോട്ടോക്ക് പോസ് ചെയ്യാ


"നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര നാലു ഭാഗങ്ങളായാണ്‌ എഴുതിയത്.
ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ് ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 3: സുകോ താഴ്വാരം ഇവിടെ വായിക്കാം



18 Dec 2016

നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര - ഭാഗം 3: സുകോ താഴ്വാരം

ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ് ഇവിടെ വായിക്കാം




നാഗലാന്‍ഡ് - സുകോ വാലി ട്രെക്കിങ്ങ്
**********************************************

കൊഹിമയിലെ കാമ്പ്സൈറ്റില്‍ നിന്ന് സുമോയിലാണ്‌ വിശ്വേമ എന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്ക് പോയത്. ഇതാണ്‌ സുകോ വാലി ട്രെക്കിങ്ങ് തുടങ്ങുന്ന സ്ഥലം.

അവിടുന്നു മുകളിലേക്ക് കാട്ടിനു നടുവിലൂടെ വഴിയുണ്ട്. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞാല്‍ വഴി അവസാനിക്കും. അവിടെ വാഹനം നിര്‍ത്തി നടത്തം തുടങ്ങി. നല്ല കുത്തനെയുള്ള കയറ്റമാണ്‌. മുകളില്‍ താമസിച്ചിരുന്നവര്‍ മിക്കയിടത്തും പടവുകള്‍ ഉണ്ടാക്കീട്ടുണ്ട്. ഇടക്കെല്ലാം ഇരുന്ന് വിശ്രമിച്ച് മല കയറ്റം തുടര്‍ന്നു. വെയില്‍ താഴുമ്പോള്‍ പുലി ഇറങ്ങുമെന്ന് പറഞ്ഞ് ഗൈഡ് പേടിപ്പിച്ചു. അതോടെ നടത്തത്തിന്‌ ഇത്തിരി സ്പീഡ് കൂടി. ഏറ്റവും മുകളിലെത്തിയാല്‍ പിന്നെ ഒരു ചെറിയ വാച്ച് ടവ്വര്‍ ഉണ്ട്.

നല്ല കാടാണ്. ഇങ്ങോട്ട് വരുന്നവര്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഇനി എവിടെയും ഭക്ഷണമില്ല. കടകളില്ല. മുകളിലെ റെസ്റ്റ് കാമ്പില്‍ ചോറും പരിപ്പും കിട്ടും പൈസ കൊടുത്താല്‍ എന്നല്ലാതെ. അതുക്കൊണ്ട് എന്തെങ്കിലും ചെറു കടികളോ വെള്ളമോ കയ്യില്‍ കരുതുക.

നമ്മുടെ കയ്യില്‍ നിറയെ ബിസ്കറ്റ്‌ പാക്കറ്റുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ വെള്ളം കുറവായിരുന്നു. അത് പലപ്പോഴും വലിയ വിഷമമുണ്ടാക്കിയിരുന്നു. ഇത്തരം മലകയറ്റങ്ങളില്‍ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് ആവശ്യത്തിന്‌ വെള്ളം കരുതുക എന്നതാണ്‌. ഒരു കവിള്‍ ഇറക്കില്‍ കൂടുതല്‍ ഒരു തവണ കുടിക്കരുത്. കുറച്ച് കുറച്ച് മാത്രം കുടിക്കുക.

പിന്നെ മലയ്ക്ക് ചുറ്റുമുള്ള നടത്തമാണ്‌. ചെരിവിലൂടെ. ഒരാള്‍ക്ക് മാത്രം നടക്കാന്‍ ആകുന്നയത്രയെ ഉള്ളൂ ആ പാത. ഒരാള്‍ പൊക്കത്തിലുള്ള ചെടികളാണ്‌ ഇരു വശത്തും. കൂടുതലും മുള. അപ്പോഴേക്കും ചെറിയ ചെറിയ കുന്നുകളും താഴ്വാരങ്ങളുമായി നല്ല ഭംഗിയുള്ള കാഴ്ച്ചകളായി. ചിലയിടത്തെല്ലാം നിന്ന് കാഴ്ച്ച കണ്ടു.

ഏകദേശം 9 കി.മി നടന്നാല്‍ സുകോ റെസ്റ്റ് കാമ്പെത്തും. റെസ്റ്റ് കാമ്പെന്നാല്‍ പ്രത്യേകിച്ച് ഗൃഹോപകരണങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത 4 കോട്ടേജുകള്‍. ഒരെണ്ണം ഡോര്‍മിറ്ററി പോലെ. കട്ടിലു പോലുമില്ല. മറ്റു രണ്ടെണ്ണത്തില്‍ കട്ടിലു മാത്രമുണ്ട്. ഇത് സര്‍ക്കാര്‍ വകയാണ്‌. 30 രൂപയും 50 രൂപയുമൊക്കെയേ വാടകയുള്ളു. പിന്നെയൊരെണ്ണം അത് നോക്കി നടത്തുന്നവര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്നതാണെന്നു തോന്നുന്നു. അടുക്കളയൊക്കെ ഉള്ളതാണ്‌. 

ഇവിടെ തണുപ്പ് കൂടുതലാണ്‌. അതു കൊണ്ട് തീ കായല്‍ നിര്‍ബന്ധം. ഏകദേശം 2 മണിയോടടുപ്പിച്ചാണ്‌ റെസ്റ്റ് കാമ്പിലെത്തിയത്. പിന്നെ ഒന്നു നടക്കാന്‍ പോയി. താഴെ താഴ്വാരത്തിലേക്ക്. 2 കി.മി. ഇറക്കം. കുന്നുകളും അരുവികളുമൊക്കെയായി നല്ല ഭംഗിയുള്ള സ്ഥലം. പക്ഷെ അരുവിയില്‍ ഇറങ്ങരുതെന്ന് ഗൈഡ് ആദ്യമേ ഉപദേശം തന്നു. നല്ല അടിയൊഴുക്കാണ്. അതു മാത്രമല്ല വെള്ളം ഐസായി മാറുമ്പോള്‍ ആളുകള്‍ ആ ഐസിനുമേലെ കേറി ഫോട്ടോ എടുക്കാറുണ്ടത്രെ. ഏറ്റവും അപകടകരമാണത്.ചിലപ്പൊ മുകളിലെ പാളി നേര്‍ത്തതാണെങ്കില്‍ അതു പൊട്ടിയാല്‍ ആള്‍ താഴെ പോകും . പിന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്താനാകുമില്ല. 1 കിമി അപ്പുറത്ത് അങ്ങനെ ആളുകള്‍ മരിച്ച സ്ഥലമൊക്കെ ഗൈഡ് കാണിച്ച് തന്നു. 

അപ്പോഴേക്കും സൂര്യനസ്തമിച്ചു. പിന്നെ ഇരുട്ടത്തായിരുന്നു തിരിച്ച് റെസ്റ്റ് കാമ്പിലേക്കുള്ള കയറ്റം. അവിടെ വെച്ച് ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു ഗ്രൂപ്പിനെ പരിചയപ്പെട്ടു. അവരുടെ കയ്യിലെ മിഠായിയൊക്കെ തന്ന് ടോര്‍ച്ച് ലൈറ്റിന്റെ സഹായത്തില്‍ കിതച്ച് മുകളിലെത്തി. കരണ്ടില്ല. പൈപ്പില്ല. അരുവിയില്‍ നിന്ന് വെള്ളം പിടിച്ച് ടോയ്ലറ്റില്‍ കൊണ്ടു വെച്ചിട്ടുണ്ട്. അതല്ലാതെ തണുപ്പത്ത് കുളിയൊന്നും നടക്കില്ലല്ലോ. പിന്നെ പരിമിതമാണ്‌ എല്ലാ സൌകര്യങ്ങളും ഭക്ഷണ സാമഗ്രികളും. മൊബിലിന്‌ റേഞ്ചുമില്ല.. അല്ലേലും സഞ്ചാരിക്ക് സൌകര്യങ്ങളില്‍ വലിയ താല്‍പര്യം കാണില്ലല്ലോ... പിന്നെ കാമ്പ് ഫയറിനു ചുറ്റും വേറെയും സുഹൃത്തുക്കളെയുണ്ടാക്കി. സി.എ. കഴിഞ്ഞ ഒരാളും, എന്‍ഞ്ചിനീയറിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ അയാളുടെ സുഹൃത്തും കൂടി നല്ല ശമ്പളമുള്ള ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് യാത്രക്കായി ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോ തിരിച്ച് ദുബായില്‍ പോകണോ എന്നു വരെ ഞാന്‍ കുറച്ച് നേരം ചിന്തിച്ചു. പിന്നെ ചോറും ദാലും ഉരുളക്കിഴങ്ങുപ്പേരിയും കഴിച്ച് കുറച്ച് നേരം കൂടെ തീ കാഞ്ഞു. സംസാരിച്ചു. തികച്ചും വ്യതസ്തമായ 5 ചുറ്റുപാടുകളില്‍ നിന്ന് വന്ന അപരിചിതരായ 5 പേരാണ്‌ ആ തീയ്ക്ക് ചുറ്റും കളിയാക്കിയും വിശേഷങ്ങള്‍ പങ്കു വെച്ചും ഇരുന്നത്. അതും ഭാഷാ പ്രശ്നങ്ങള്‍ ഇല്ലാതെ...  ഒരു യാത്രക്ക് എന്തെല്ലാം ചെയ്യാമെന്നോ ...!!! അപരിചിതരായ ഞങ്ങള്‍ ഇന്ന് സുഹൃത്തുക്കളായി മാറിയിരിക്കുന്നു..

തീ കായുമ്പോ നല്ല ചൂട്. ഒന്നു മാറിയിരുന്നാല്‍ വല്ലാത്ത തണുപ്പും. പിന്നെ ആ ചൂട് മായുന്ന മുന്നെ തന്നെ റൂമിലെത്തി കട്ടിലിനു മുകളില്‍ സ്ലീപിങ്ങ് ബാഗ് വിരിച്ച് അതിനുള്ളില്‍ കിടന്നുറങ്ങി. അതിനു പുറമെ 2 കമ്പിളി പുതപ്പുകള്‍ റെസ്റ്റ് കാമ്പ് വകയും തന്നു. 

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തണുത്ത് എണീക്കുമ്പൊ ചുറ്റിനും ഐസ് കിടക്കുന്നതായി കാണാമായിരുന്നു പല ഭാഗത്തും. ഒന്നു കൂടെ അവിടെയെല്ലാം ചുറ്റി ഫോട്ടോ എടുത്ത് ചായ കുടിച്ച് തിരിച്ചിറങ്ങാന്‍ തയ്യാറായി. ഇനി ജാഖാമ ഗ്രാമം വഴി ഇറങ്ങാം അല്ലെങ്കില്‍ വിശ്വേമ വഴി തന്നെ. ഞങ്ങള്‍ വിശ്വേമ വഴിതന്നെ ഇറങ്ങി. ജാഖാമ വഴി കുറച്ചൂടെ കഠിനമാത്രെ. അതിലൂടെ ഇറങ്ങാന്‍ ആകാത്തതില്‍ ഇപ്പൊഴും നല്ല വിഷമമുണ്ട്. പോയ വഴി തന്നെ വരുന്നതില്‍ അത്ര രസമില്ലല്ലോ.. ആ 10 കിലോമീറ്ററില്‍ കുറച്ചൂടെ സുഹൃത്തുക്കളെ ഉണ്ടാക്കി. ബാംഗ്ലൂരില്‍ നിന്ന് വന്ന കുറച്ച് സഞ്ചാരികള്‍.

പിന്നെയും താഴേക്ക് റോഡിലൂടെ നടന്നു. റോഡെന്നാല്‍ ഒരു മണ്‍ വഴി. വിശപ്പാണെങ്കില്‍ അസഹ്യം. സൂകോ റെസ്റ്റ് കാമ്പില്‍ ചായയും മുട്ടയും മാത്രമേ കിട്ടിയുള്ളൂ.. ഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള വക നോക്കിയപ്പോള്‍ ഒരു വീട് കണ്ടു. അവിടെ 2 ആളുകള്‍ മാത്രം. അവിടത്തെ വാച്ചറോ മറ്റോ ആണേന്ന് തോന്നുന്നു. അവരുടെ ആവശ്യത്തിനുള്ള ഒരു ചെറിയ കൂര എന്നു പറയാം. പിന്നെ അറിയാവുന്ന ഹിന്ദിയില്‍ അവരുടെ കാല്‍ പിടിച്ച് ഭക്ഷണമുണ്ടാക്കിപ്പിച്ചു. വെറും ചോറും പിന്നെ അപ്പൊ പറിച്ച ഒരു ഇല വെച്ച് ദാലും. കൂടെ ഉള്ളീം തക്കാളീം അരിഞ്ഞതും. എന്തൊരു സ്വാദായിരുന്നെനോ...!

വീണ്ടും ഉത്സവ നഗരിയിലേക്ക്.. കാമ്പ് സൈറ്റിലേക്ക്..

കാമ്പ് സൈറ്റിലെ താമ്സവും പൈസയും സെറ്റില്‍ ചെയ്ത് ഇനി എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന ആലോചനയായി. കൊണോമ എന്ന ഹരിതനഗരം ആയിരുന്നു പ്ലാനില്‍. പിന്നെ കുറച്ച് ടൂറിസ്റ്റ് സ്ഥലങ്ങളുണ്ട്. അതു കാണാനുമുള്ള താല്‍പര്യം ഇല്ലാണ്ടായി. മാത്രമല്ല. തുടക്കം പോലെയല്ല. ഇപ്പൊ 6 പേരുണ്ട് ഞങ്ങള്‍. 

ഉത്സവനഗരിയില്‍ അനേകം ഗോത്രങ്ങളെ പരിചയപ്പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞില്ലെ. അതില്‍ "കോണ്യാക്"  എന്നൊരു നാഗ ഗോത്രമുണ്ട്. മനുഷ്യ തല വെട്ടുന്നവരാണവര്‍. വെട്ടിയ തലകള്‍ മുളാങ്കൊമ്പില്‍ തൂക്കിയിടുന്നത് പ്രൌഡിയത്രെ അവരുടെ ഇടയില്‍. ഏറ്റവും തലകളുള്ളവന്‍ രാജാവ്. ഈയടുത്തായണ്‌ ആ രീതി നിന്നത്. അവരുടെ ഗ്രാമങ്ങളിലൊന്നാണ്‌ ലോങ്‌വ. മോന്‍ എന്ന ജില്ലയില്ലാണീ ഗ്രാമം. ഇന്ത്യയിലെ തന്നെ ഏറ്റവും പിന്നോക്കമായുള്ള ജില്ലകളിലൊന്നാണിത്. ഇവിടെ ഭരണം നടത്തുന്നത് അംഗ് എന്നു വിളിക്കുന്ന ഗോത്ര തലവന്‍ ആണ്‌. അദ്ദേഹത്തിന്‌ 60 ഭാര്യമാര്‍ ഉണ്ടെന്നൊക്ക്യാ കേട്ടിരിക്കുന്നത്. അയാളുടെ വീടിനൊരു ഭാഗം ഇന്ത്യയിലും അടുക്കളയുള്‍പ്പെടുന്ന ഭാഗം മ്യാന്‍മറിലുമാണ്‌. ഇത് ഒരു അതിര്‍ത്തി പ്രദേശമാണ്. ഇവിടത്തെ കോണ്യാക്കുകാര്‍ ഇപ്പോഴും പരമ്പരാഗത രീതികള്‍ തുടരുന്നവരാണ്‌.  അപ്പൊ അവരെ കാണാന്‍ അവരുടെ കൂടെ താമസിക്കാന്‍ ലോങ്‌വ പോയാലോ എന്നായിരുന്നു ആലോചന. പിന്നെ ദൂരം അധികമായതുകൊണ്ടും വഴി തീരെ നന്നല്ലാത്തതുകൊണ്ടും വേറെ വാഹനമൊന്നും ഉത്സവ സമയത്ത് പെട്ടെന്ന് കിട്ടാത്തതുകൊണ്ടും അത് വേണ്ടെന്നു വെച്ചു. തല്‍ക്കാലത്തേക്ക് മാത്രം. പക്ഷെ ഇതെന്റെ മനസ്സിലുണ്ട്. ഒരു നാള്‍ പോകും. ആ "അംഗ്"നെ ഒന്നു കാണണം. 

പിന്നെ ചിന്ത ആസാമിലെ "മാജുലി"യിലേക്കായി.
അത് അടുത്ത (അവസാന) ഭാഗത്തില്‍.

ആദ്യം മല കേറുന്ന ഭാഗത്ത് ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഉള്ള പടവുകള്‍ ..

മല കയറ്റത്തിലെ ചെറിയ വിശ്രമങ്ങള്‍.

മുകളിലേക്ക്.. ഇനിയുമേറെയുണ്ട് നടക്കാന്‍. 

സുകോ വാലിയിലെ റെസ്റ്റ് കാമ്പ്

ഇത് റെസ്റ്റ് കാമ്പിലെ മുറി. 

എന്റെ ബാഗും സ്ലീപിങ് ബാഗും കട്ടിലില്‍ വെച്ച് ഈ സ്ഥലം സ്വന്തമാക്കി.


റെസ്റ്റ് കാമ്പിന്റെ ഒരു വശത്തുനിന്നുള്ള സുകോ വാലി ദൃശ്യം

താഴ്വാരത്തിലേക്ക് വരുമ്പോ ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ സെഷന്‍

താഴ്വാരത്തിലെ അരുവി


അസ്തമയ സൂര്യന്‌ സ്വര്‍ണത്തിന്റെ നിറമെന്നൊക്കെ പലരും വര്‍ണിക്കണത് കേട്ടിട്ടില്ലേ... 

ഇത് വീടൊന്നുമല്ല ട്ടോ.. അവിടെ കല്ലുകള്‍ വെച്ചൊരു സ്ഥലമുണ്ട്. അവിടെ ആരൊക്കെയോ തീ കായുന്നതാ...


ഇത് അതിരാവിലെയുള്ള സുകോ താഴ്വാരം. താഴെയെല്ലാം ഐസായി..

ചായ കുടിച്ചപ്പൊ അതൊന്ന് ഫോട്ടോ എടുത്തതാ

ഞങ്ങള്‍ !!! 5 അപരിചിതര്‍ !!!

ഇതാണാ സ്വാദുള്ള ചോറും ദാലും. 

തിന്നുമ്പോ ചുറ്റുള്ളുതൊന്നും കാണാനാകൂല. 


"നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര" നാലു ഭാഗങ്ങളായാണ്‌ എഴുതിയത്.
ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം
ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ് ഇവിടെ വായിക്കാം
ഇപ്പോള്‍ വായിച്ചത്: ഭാഗം 3: സുകോ താഴ്വാരം
ഭാഗം 4: ബ്രഹ്മപുത്ര പുഴയിലെ ദ്വീപായ മാജുലി, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം

14 Dec 2016

നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര - ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ്

ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം



നാഗലാന്‍ഡ് - ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍
************************************************

അങ്ങനെ ആസ്സാം വിട്ട് കോഹിമയിലേക്ക് വണ്ടി നീങ്ങി. 16 പ്രമുഖ ഗോത്രങ്ങളുള്ള നാഗന്മാര്‍ ഒന്നിക്കുന്ന നാഗലാണ്ടിലെ ഏറ്റവും പ്രാമുഖ്യമുള്ള ഉത്സവം - Hornbill Festival. അത് തന്നെയാണ്‌ ലക്ഷ്യം.

വേഴാമ്പല്ലിനെ ചുറ്റിപറ്റിയാണ്‌ ഇവിടത്തെ പല കഥകളെങ്കിലും ഇവിടത്തെ സംസ്ഥാന പക്ഷി വേഴാമ്പല്‍ അല്ല ട്ടോ.. അത് Blyth's Tragopan ആണ്‌. ഒരു തരം കോഴി വര്‍ഗ്ഗത്തില്‍ (pheasant) പെട്ടതാണെന്നു തോന്നുന്നു.

അവിടത്തെ താമസം ടെന്റില്‍. ഡിസംബര്‍ 1 മുതല്‍ 10 വരെയാണല്ലോ ഈ ഉത്സവം. അപ്പൊ കാമ്പ് സൈറ്റുകളെ ആശ്രയിക്കുന്നതാണ്‌ കൂടുതല്‍ നല്ലത്. താമസം വേറെ കിട്ടിയില്ലെങ്കില്‍. ഒരു നെല്‍പാടം താല്‍ക്കാലിക കാമ്പ് ആക്കിയിരിക്കയാണ്‌. ടെന്റു വെച്ച് തന്നെ അടുക്കളയും ബാത്റൂമുമൊക്കെ. 35 പേരോളം ആള്‍ക്കാരെ കൊള്ളും ഈ കാമ്പ്സൈറ്റില്‍. അങ്ങനെ കൂട്ടുകാര്‍ അനവധിയായി. ഇതില്‍ ചിലര്‍ തുടര്‍ന്നുള്ള യാത്രയില്‍ കൂട്ടു ചേര്‍ന്നു.

നമ്മള്‍ താമസിച്ച കാമ്പ് സൈറ്റ്.


പിറ്റേന്ന് മുഴുവന്‍ ഉത്സവ നഗരിയില്‍. ഈ ഉത്സവത്തിന്റെ പ്രധാന വേദി കിസാമയിലെ പൈതൃക ഗ്രാമമാണ്‌. തലസ്ഥാന നഗരിയായ കൊഹിമയില്‍ നിന്ന് ഏതാണ്ട് 12 കി.മി അകലെയാണ്‌ ഇത്. ആഘോഷങ്ങളും നൃത്തങ്ങളുമൊക്കെ നടക്കുന്ന പ്രധാന വേദിക്ക് പുറമെ അനേകം കരകൌശല കടകളും ഭക്ഷണശാലകളുമൊക്കെ ഉണ്ടിവിടെ. എന്നാല്‍ ഏറ്റവും രസകരമായത് "മൊറുങ്" എന്നു വിളിക്കുന്ന ഇവരുടെ പരമ്പരാഗത കുടിലുകളാണ്.. 16 ഗോത്രങ്ങളുടെയും വകയായുള്ള 16 മൊറുങ്ങുകളുണ്ട്. ഓരോന്നിന്റെയും നിര്‍മ്മാണ രീതിയും ഉള്ളിലെ കാഴ്ചകളും വ്യത്യസ്തമാണ്‌.. 10 ദിവസത്തെ ആഘോഷമാണിത്.

സംസ്കാരത്തിലും ആചാരങ്ങളിലും കരകൌശല വിദ്യകളിലും സംഗീതനൃത്താദികളും വേഷവിധാനങ്ങളിലും ഭക്ഷണരീതികളിലും എന്തിന്‌.. ആയുധങ്ങളില്‍ വരെ വ്യത്യസ്തരായിരിക്കുന്ന ഓരോ ഗോത്രത്തിനും പറയാന്‍ എത്രയെത്ര കഥകളുണ്ടെന്നോ... ഞാനും പുതിയ കൂട്ടുകാരും എല്ലാ മൊറുങ്ങുകളും കേറിയിറങ്ങി അവരോടൊപ്പം പാട്ടുപാടി ഡാന്‍സ് കളിച്ചു - എന്തൊരു Festive Mood ആണെന്നോ.. ഡാന്‍സ് അറിയാത്തവന്‍ പോലും ഒന്നു ആടും. എന്നെ പോലെ. . കുറെ ട്രൈബല്‍ മാലകളൊക്കെ വാങ്ങിച്ചു. വൈകുന്നേരത്തെ തണുപ്പ് മാത്രം കുറച്ച് കടുപ്പമായിരുന്നു. കൊഹിമ 1500-ഓളം മീറ്റര്‍ മുകളിലാണ്‌ കടല്‍ നിരപ്പില്‍ നിന്ന്. പിന്നെ മലഞ്ചെരിവ് പോലത്തെ പ്രദേശമായതു കൊണ്ട് തട്ടു തട്ടിലായാണ്‌ മൊറുങ്ങുകളെല്ലാം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. അപ്പൊ തണുപ്പിനു പുറമെ കാറ്റും കൂടിയുണ്ടാകുമ്പോള്‍ കയ്യുറയുമൊക്കെ വേണം.

ഇവിടെ കിസാമയില്‍ കലാ സന്ധ്യകളും മത്സരങ്ങളും ഒക്കെ നടക്കുന്നുണ്ട്. ഗുസ്തി മത്സരമുണ്ട്. കല്ലു വലിക്കുന്ന മത്സരമുണ്ട്. പിന്നെ തീറ്റ മത്സരങ്ങളുണ്ട് - മുളക് തീറ്റ മത്സരവും, പോര്‍ക്ക് തീറ്റ മത്സരവുമൊക്കെ. 
മുളക് തീറ്റ എന്നാല്‍ ചില്ലറ പണിയല്ല. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും എരിയുന്ന മുളകിനങ്ങളില്‍ ഒന്നാണ്‌ ഇവിടത്തെ ഭൂത് ജൊലോകിയ മുളക്.. "പ്രേത മുളക്" ന്നും വിളിക്കും. അതിന്റെ അച്ചാര്‍ കഴിച്ച് എന്റെ ദേഹം മൊത്തമെരിഞ്ഞു പോയി. മുളകുപൊടിയൊരെണ്ണം വാങ്ങി ദുബായില്‍ കൊണ്ടു വന്നിട്ടുണ്ട്.. എങ്ങനെയായിരിക്കുമോ എന്തോ..!

കാമ്പ്സൈറ്റില്‍ നിന്ന് സൈക്കിള്‍ വാടകക്കെടുത്താണ്‌ ഒരു ദിവസം കിസാമ ഹെറിട്ടേജ് വില്ലേജിലേക്ക് പോയത്. അപ്പൊ ഒരു ഹെല്‍മറ്റൊക്കെ തന്നു. അതെല്ലാം വെച്ച് ഞാനും അച്ചൂം ഓടിച്ച് പോയി. കേറ്റം കേറാനും ഇറങ്ങാനുമൊക്കെ ശരിക്ക് പാട് പെട്ടു. എല്ലാം കുത്തനെയാണല്ലൊ.

അങ്ങനെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിര്‍ത്തി കിതയ്ക്കുമ്പോ കുറെ പേര്‍ വന്നു എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു. ഫോട്ടോ എടുക്കട്ടേന്നും. "ആ" ന്ന് നമ്മളും. പിന്നെ നമ്മടെ കൂടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ കുറേ പേര്‍.
പിന്ന്യാ മനസ്സിലായത് അവിടെ എന്തോ വലിയ സൈക്കിള്‍ റാലി നടക്കുന്നുണ്ടത്രെ ഹോണ്‍ബില്‍ ഉത്സവത്തിന്റെ ഭാഗമായി. നമ്മള്‍ അതിന്റെ ആള്‍ക്കാരെന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചാണ്‌ ഫോട്ടോ എടുപ്പുമൊക്കെ. പിന്നെ നമ്മളല്ലേ ആള്‍ക്കാര്‍! തിരുത്താനൊന്നും പോയില്ല.

പിറ്റേ ദിവസത്തെ ഏതേലും ലോക്കല്‍ പത്രത്തില്‍ ഈ വല്യ സൈക്കിള്‍ യജ്ഞക്കാരിടെ പടം വന്ന്വോ എന്തോ... !

പിന്നെ ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ കൊഹിമ ടൌണില്‍ കാര്‍ണിവല്‍ നടക്കുന്നുണ്ട്. റോഡിന്നിരുവശത്തും വഴി വാണിഭക്കാരും കൊച്ചു ഭക്ഷണശാലകളുമൊക്കെയായി. തണുപ്പ് അധികമായതു കൊണ്ട് കയ്യുറയൊക്കെ ഒന്നു കൂടെ വാങ്ങി. എല്ലാവരും നല്ല സന്തോഷത്തിലാണ്‌. പാട്ടൊക്കെ പാടി. ഡാന്‍സൊക്കെ കളിച്ച്. ഫോട്ടോ എടുക്കാന്‍ വേണ്ടി കാമറ ഉയര്‍ത്തിയാല്‍ തന്നെ പോസ് ചെയ്തു തന്നോളും. ഒരു മടിയുമില്ല. മിക്ക ഇടത്തും പട്ടിയിറച്ചി ലഭ്യം. പന്നി, ഒച്ച് എന്നിവയുടെ ഇറച്ചിയെല്ലാം സര്‍വ്വ സാധാരണം. ഇവരുടെ പ്രധാന ഭക്ഷണ പാചകരീതിയിലൊന്ന് മുളയില്‍ വെച്ച് ആവികേറ്റി ഇറച്ചി വേവിക്കുന്നതാണ്‌.



നാഗലാണ്ടിനെ ഉത്സവങ്ങളുടെ നാട് എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്.. എല്ലാ മാസോം ഈ സംസ്ഥാനത്ത് ഒന്നല്ലെങ്കില്‍ മറ്റൊരു ഗോത്രത്തിന്റെ ഉത്സവം ഉണ്ടാകും. അങ്ങനെ ഡിസംബറില്‍ ഇവരെല്ലാവരും കൂടി ഉത്സവങ്ങളുടെ ഉത്സവമായി ഈ വേഴാമ്പല്‍ ഉത്സവം കൊണ്ടാടും... കൊള്ളാം ലേ...

കുറച്ച് ഉത്സവ കാഴ്ച്ചകള്‍

ഇത് കിസാമ ഹേറിട്ടേജ് വില്ലേജിലെ പ്രധാന വേദിയിലേക്ക് കടക്കുന്ന കവാടം. 


ഇത് കോണ്യാക്ക് ഗോത്രത്തിന്റെ മൊറുങ്ങ് ആണ്‌.

ഇത് അംഗാമി ഗോത്രക്കാരന്‍ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു. തലയില്‍ വേഴാമ്പല്‍ തൂവലൊക്കെയുണ്ട്.







ആ മുളങ്കുഴലില്‍ Rice Beer ആണ്‌. ഇവരുടെ സ്വന്തം വാറ്റ്. ഇയാള്‍ടെ മാല കണ്ടോ.? എത്ര വല്യ മുത്തുകളാ. 


ആര്‍ക്കും ഫോട്ടോന്‍ പോസ് ചെയ്യാന്‍ മടിയില്ല ട്ടോ.. 

ഇത് ഇവിടെ കിട്ടണ കാട്ടു ആപ്പിള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഒരു ലഹരി പാനീയം ആണ്‌. ഈ ആപ്പിള്‍ നമ്മള്‍ കാട്ടില്‍ നിന്ന് പറിച്ച് കഴിച്ചിരുന്നു. ഒരു പുളിപ്പും മധുരോം ഉണ്ട്. 

ഇയാള്‍ടെ മാല പോലത്തെ ഒരെണ്ണം ഞാനും വാങ്ങി. 



ഇത് ആനക്കൊമ്പുക്കൊണ്ടും പിന്നെ മിഥുന്‍ എന്ന കന്നുകാലിയിനത്തില്‍ പെട്ട മൃഗത്തിന്റെ കൊമ്പുക്കൊണ്ടും ഉണ്ടാക്കിയതാ. 

Photos - Cultural Demostrations by Different Naga Tribes:


ഒരോ ഗോത്രങ്ങളുടെയും വക ഓരോരോ കലാരൂപങ്ങള്‍


വിത്ത് വിതയ്ക്കുമ്പോള്‍ പാടുന്ന പാട്ട്. 

ഇത് കോണ്യാക് ഗോത്രക്കാര്‍ തല വെട്ടി കൊണ്ടുപോകാന്‍ വരുന്ന വരവാ..


ഇതാ സൈക്കിള്‍ റാലിക്കാരി ഞാന്‍:





കാര്‍ണിവല്‍ ഫോട്ടോസ്

ബലൂണ്‍ വേണോ?


എല്ലാ കളിപ്പാട്ടോം ഉണ്ടിവിടെ.

എല്ലാ തരം ഭക്ഷണോം കിട്ടും. 
 

പല നിറങ്ങളിലുള്ള മുടികള്‍, മുഖം മൂടികള്‍

കാശ് വെച്ച് എന്തൊക്കെ കളികളാണെന്നോ.. ആ ആള്‍ടെ കയ്യില്‍ ഒരു ജീവനുള്ള കോഴീം ഉണ്ട്.

ഓംലെറ്റ് ചുരുട്ടി വെച്ചിരിക്ക്‌ണൂ..

ഈ ഭക്ഷണം എന്തൊക്കെയാണെന്നോ... താഴെ നോക്കൂ... 


Duck Fry, Dog Curry, Snail, Pork Fry, Beef Skin Chutney, Pork Intestine Chutney and more...
Last pic: Snail
മറ്റൊരു കാര്‍ണിവല്‍ കാഴ്ച്ച... 

ഇതാ - മുളയില്‍ വെച്ച് വേവിച്ച മീനും ഇറച്ചിയുമൊക്കെ.. 

2 ദിവസം അവിടെ ചുറ്റി തിരിഞ്ഞ ശേഷം പിന്നെ പോയത് ഒരു ട്രെക്കിങ്ങിനാണ്‌. സുകോ വാലിയിലേക്ക്.

Kaziranga National Park - Kohima, Nagaland
Distance: Approx. 240 kms; Travel Duration: 5 hrs to 6 hrs

Kohima - Kisama Heritage Village (Main Venue of Horn bill Festival)
Distance: Approx 12 kms; Travel Duration: Approx 30 mts. But, entirely depends on traffic.


"നോര്‍ത്തീസ്റ്റിലേക്കൊരു യാത്ര നാലു ഭാഗങ്ങളായാണ്‌ എഴുതിയത്.

ഭാഗം 1: ചാന്ദുഭിയും കസിറംഗയും, ആസ്സാം ഇവിടെ വായിക്കാം
ഇപ്പോള്‍ വായിച്ചത്: ഭാഗം 2: ഹോണ്‍ബില്‍ ഫെസ്റ്റിവല്‍, നാഗലാന്‍ഡ്
ഭാഗം 3: സുകോ താഴ്വാരം ഇവിടെ വായിക്കാം