12 Jun 2009

ചില നാടക പരീക്ഷണങ്ങള്‍ - 1

നാടക കമ്പം
ഈ നാടകം ന്നൊക്കെ വെച്ചാല്‍ ന്താ ..???
"മനുഷ്യ മനസ്സുകളെ ഉത്ബോധിപ്പിക്കാനും ഉണര്‍ത്താനുമൊക്കെയുള്ള ഒരു ദൃശ്യ കാവ്യം.. " എന്നൊക്കെ പറയാം ലെ... ഈ ഉണര്‍വ്വും ഉത്ബോധനവുമൊക്കെ ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ വെച്ചേ തുടങ്ങിയിരുന്നു.. ഒന്നിലും രണ്ടിലുമൊക്കെ പഠിക്കുമ്പൊ മോണോ ആക്റ്റിലായിരുന്നു താല്പര്യമെങ്കിലും പിന്നീട് കമ്പം നാടകത്തോടായി.. ആദ്യമായി ചെയ്തത് സയന്‍സ് ക്ലബ്ബിന്റെ വാര്ഷിക ഉദ്ഘാടനത്തിനോടനുബന്ധിച്ചുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. കെമിസ്ട്രി എന്ന വിഷയത്തോട് വെറുപ്പും പേടിയുമുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ മുന്നില്‍ ഓക്സിജനും നൈട്രജനും ഹൈഡ്രജനും ക്ലോറിനും എല്ലാം മനുഷ്യരൂപം പൂണ്ട് കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നത്തില്‍ വന്നു കെമിസ്ട്രിയുടെ മനോഹാരിത പറഞ്ഞു കൊടുക്കുയും പിന്നെ കളിയിലൂടെ കെമിസ്ട്രി പഠനം നടത്താന്‍ പഠിപ്പിക്കുന്നതുമായിരുന്നു അത്.. അതിലെ കെമിസ്ട്രി വിരോധിയായ കുട്ടി ഞാനായിരുന്നു.. ആദ്യ നാടകമെ ചീറ്റി പോകേണ്ട അവസ്ഥ വന്നതായിരുന്നു. കാരണം ഈ കുട്ടി ഇതൊക്കെ സ്വപ്നം കാണുകയാണല്ലോ.. അപ്പൊ ഉറങ്ങണമല്ലോ... ആ കസേരയില്‍ കിടന്നു ഉറക്കം അഭിനയിച്ച സമയത്ത് ഞാന്‍ എന്ന കുട്ടി അറിയാതെ ഉറങ്ങി പോയി. തലേന്നു ഡയലോഗുകള്‍ മന:പാഠമാക്കുന്നതിനിടയില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ അധിക നേരം കിട്ടിയിരുന്നില്ല എന്നത് എന്റെ ഭൌതിക ദേഹത്തിനു നന്നേ ബോധമുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണമല്ലോ.. പക്ഷെ ഭാഗ്യത്തിനു എന്റെ ആത്മാര്‍ത്ഥ സുഹൃത്തും മുന്‍കോപിയും ആയ നാടകത്തിലെ ഓക്സിജന്‍ 'ഡയലോഗ് ഡെലിവെറി'യുടെ ഇടയില്‍ കാലിലേക്ക് സാമാന്യം നല്ലൊരു ചവിട്ടു തന്നപ്പൊ യാതൊരു പ്രശ്നങ്ങളുമുണ്ടാക്കാതെ അടുത്ത ഡയലോഗ് ആയ “I never knew that Chemistry was this beautiful.." എന്നു തുടങ്ങുന്ന വരികള്‍ റിഹേഴ്സലിലും ഗംഭീരമായി ഞാന്‍ വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു.

അതിനു ശേഷം എത്രയെത്ര നാടകങ്ങള്‍ പരിപാടികള്‍.. സയന്‍സ്‌ ക്ലബ്‌ , ആര്‍ട്സ് ക്ലബ്ബ്, യുവജനോത്സവം പരിപാടികള്‍ക്കു പുറമെ ജില്ലയില്‍ നടക്കുന്ന മറ്റ്‌ കലാ പരിപാടികള്‍ക്കും ഞാനും ഒരു സെറ്റ് കുട്ടി അഭിനേതാക്കളും ഇറങ്ങിത്തിരിക്കാറുണ്ട്..

അങ്ങനെ ഞാന്‍ പ്ലസ് 2 പഠിക്കാന്‍ തൃശ്ശൂരിലെത്തി. പി.സി സാറുടെ ദിവസവുമുള്ള കോച്ചിങ്ങിനെ മുടന്തന്‍ ന്യായങ്ങള്‍ നിരത്തി ക്രാഷ് കോഴ്സാക്കി മാറ്റി ജീവിതം ജിംഗലാലയായി ആസ്വദിച്ചു നടന്നപ്പോഴും നാടക കമ്പത്തെ കൂടെ കൊണ്ടു നടന്നിരുന്നു. സ്കൂളുകളിലെ സ്പൂണ്‍ ഫീഡിങ്ങ്, അഴിമതി, അഭിനവ ഭാരതത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങള്‍ എന്നിവക്കു പുറമെ ചില നാടകകൃത്തുക്കളുടെ നാടകങ്ങളും നമ്മള്‍ സ്കൂള്‍ വേദിയില്‍ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ആ സ്കൂളില്‍ സാമാന്യം നല്ലൊരു ‘പേര്‌’ എനിക്കും എന്റെ പ്രിയ സ്നേഹിതയായ ഈര്‍ക്കില്‍ വലിപ്പത്തിലുള്ള ചിമിട്ടിനും ഉണ്ടായിരുന്നു. കോലു പോലെയാണെങ്കിലും അവള്‍ക്കൊരു വിശാലമായ കലാഹൃദയമുണ്ടായിരുന്നു.. ആ ഹൃദയത്തിനു പുറമെ അവശ്യം വേണ്ട അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായ തൊലി കട്ടി, നാണമില്ലായ്മ, എന്തും നേരിടാനുള്ള ചങ്കുറപ്പ്, ആവശ്യസമയത്ത്‌ വേദിയില്‍ വെച്ച്‌ പുതിയ ഡയലോഗുകള്‍ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള ബോധം എന്നിവയുമുണ്ടായിരുന്നു ചിമിട്ടിന്‌.. അങ്ങനെ അവിടെ എന്തെങ്കിലും ഒരു സംഭവം സ്റ്റേജില്‍ അവതരിപ്പിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ ആദ്യം നമ്മളെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. നമ്മളാണെങ്കിലോ.. ഇതൊക്കെ ആസ്വദിച്ച്‌ "നമ്മടെ ഓരോരോ കാര്യങ്ങളേയ്‌" എന്നു തമ്മില്‍ തമ്മില്‍ പറഞ്ഞു ഏത് വേദിയിലും കയറിപറ്റുകയും ചെയ്തിരുന്നു. ആ സമയത്ത്‌ നമ്മള്‍ മൈമിലുമൊന്ന്‌ കൈ കടത്തി. അന്ന്‌ ജില്ലാ തല മത്സരവേദിയില്‍ നിന്ന്‌ സാമാന്യം നല്ല രീതിയില്‍ ചമ്മി തല കുനിച്ച് തിരിച്ച് വരേണ്ടി വന്നിരുന്നു.. ആ കഥ പിന്നെടെപ്പോഴെങ്കിലുമൊക്കെയായി പറയാം.

അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ സ്കൂള്‍ വാര്‍ഷികമായി... "Annual Day".. പതിവുപോലെ ഞാനും ചിമിട്ടും "ബാക്കി വേദിയില്‍.." എന്നു പറഞ്ഞ്‌ സ്റ്റേജ്‌ പരിപാടികളില്‍ ഒരെണ്ണം ഏറ്റെടുത്തു വെടിപ്പാക്കാന്‍. പക്ഷെ അന്നത്തെ പരിപാടികളില്‍ അവസാനം ഒരു ബൈബിള്‍ നാടകം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്കൂളിന്റെ പുറത്തു നിന്നുള്ള ഒരു കലാസ്നേഹി അച്ചന്‍ (പള്ളീലച്ചന്‍) ആയിരുന്നു നാടകത്തിന്റെ ചുക്കാന്‍. കൂടാതെ സംവിധായകന്‍, മേക്കപ്‌ മാന്‍ ഒക്കെ പുറത്തു നിന്നായിരുന്നു. മറ്റൊരു പരിപാടിയില്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ടോ അതോ നമുക്ക്‌ പറ്റുന്ന വേഷമില്ലാത്തതുകൊണ്ടോ എന്നറിയില്ല ഞാനും ചിമിട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല ആ സംഭവബഹുലമായ നാടകത്തില്‍. ഇതറിയാതെ "നിങ്ങള്‍ ഏത് റോളിലാ?" എന്നു ചോദിക്കുന്ന പിള്ളേരോട് നമ്മള്‍ എന്ത്‌ കൊണ്ട് ആ നാടകത്തിനു പോകണ്ട എന്നു തീരുമാനിച്ചു എന്നു വിശദീകരിക്കുന്ന ഈ ഉത്തരം പറഞ്ഞിരുന്നു - 'നമ്മള്‍ ആദ്യമേ ഒരു പരിപാടി ഏറ്റെടുത്തല്ലോ.. രണ്ട് പരിപാടികളില്‍ പങ്കെടുക്കുമ്പോ മെക്കപ്പിനോന്നും സമയം കിട്ടില്ലല്ലൊ'..

പക്ഷെ സത്യത്തില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നമ്മള്‍ക്ക് ഇത്തിരി സങ്കടം ഉണ്ടായിരുന്നു.. കാരണം ആ നാടകത്തിന്റെ പ്രാക്റ്റീസും റിഹേഴ്സലും എല്ലാം നല്ല ചിട്ടയിലും എന്നാലോ പുറമെ ആരെയും കാണിപ്പിക്കാതെയുമായി നടത്തിയിരുന്നു. അതിനും മുന്നത്തെ വര്‍ഷം ഇതു പോലെ ഒരു നാടകം നടന്നപ്പൊ ഞാനൊക്കെ ചുരിദാറിന്റെ ടോപ്പിട്ട്‌ അരയില്‍ ഷാള്‍ കെട്ടി ഇസ്രായേലി ഗ്രാമത്തലവനായി അഭിനയിച്ചതാ.. അന്നു എന്തായിരുന്നു ലൈറ്റ്‌ എഫക്റ്റ്‌.. ഈ നാടകത്തിനും ലൈറ്റും സൌണ്ടും പശ്ചാത്തല സംഗീതവും ഗംഭീരമായിരിക്കുമെന്ന്‌ ഇതിന്റെ സംഘാടകരിലൊരാളായ സിസ്റ്ററമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടു. അതോടെ എനിക്കും ചിമിട്ടിനും ഊണും ഉറക്കവുമില്ലാതായി.. ഇടക്കിടെ നമ്മള്‍ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും ഒരു ദയനീയമായ നോട്ടം നോക്കുമായിരുന്നു.. വാക്കുകളില്ലാതെ നമ്മള്‍ അന്യോന്യം പറഞ്ഞു - "എങ്കിലും നമ്മള്‍ ഇതില്‍ ഇല്ലാതായല്ലോടാ" എന്ന്‌..

ബൈബിള്‍ നാടകവും ചിമിട്ടും പിന്നെ ഞാനും

അങ്ങനെ നാടക ദിവസം എത്തി. രാവിലെ എന്നെയും ചിമിട്ടിനെയും കലാസ്നേഹി അച്ചന്‍ വിളിക്കുന്നെന്നു ആരോ വന്നു പറഞ്ഞു. നമ്മടെ പട്ടി പോകും അങ്ങോട്ട് എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ അച്ചനെ കാണാന്‍ പോയി. ഞങ്ങളെ കണ്ടതും ഇതല്ലേ ഞാന്‍ തേടിയ രണ്ട്‌ വള്ളികള്‍ എന്ന മുഖഭാവത്തില്‍ അച്ചന്‍ എഴുന്നേറ്റ്‌ നിന്ന്‌ പറഞ്ഞു - 'നാടകത്തിലെ തുടക്കത്തില്‍ രണ്ട്‌ നല്ല ആര്‍ട്ടിസ്റ്റ്സ് വേണം. എന്നാലേ നാടകത്തിന്‌ പൂര്‍ണത വരുള്ളു. പെട്ടന്നു വന്ന ആശയമാ. ഇവിടെ എല്ലാരോടും ചോദിച്ചപ്പൊ നിങ്ങടെ രണ്ടു പേരുടെയും പേരാണ്‌ കേട്ടത്.' .. ഞങ്ങളുടെ മുഖത്ത്‌ ആയിരം സൂര്യന്‍മാര്‍ ഒന്നിച്ചുദിച്ചു. അച്ചന്‍ തുടര്‍ന്നു- 'നിങ്ങളാകുമ്പോ പ്രാക്ടീസ്‌ പോലും ആവശ്യമില്ലല്ലോ...'. എന്റെ ദൈവമേ!!! അങ്ങ്‌ എത്ര മഹാനാണ്‌.. ഇന്നലെ വരെ വിളിച്ച എല്ലാ ചീത്തയും തിരിച്ചെടുത്തിരിക്കുന്നു. പിന്നെ ഇതൊക്കെ ചുറ്റും നില്‍ക്കുന്നവരൊക്കെ കേള്‍ക്കുന്നില്ലേ എന്നുറപ്പ്‌ വരുത്തി. അവര്‍ക്കും ഈ തുടക്കത്തെ ക്കുറിച്ചൊന്നും അറിയില്ലെന്നു മുഖത്തു നിന്ന്‌ മനസ്സിലാക്കാം. അങ്ങനെ ഞങ്ങളും പരമ രഹസ്യമായ നാടകത്തിലെ അതിലും പരമ രഹസ്യമായ ഒരു രംഗം മനസ്സിലാക്കുന്നു.. മേക്കപ്പിനെത്ര നേരമെടുക്കുമെന്ന ഞങ്ങളുടെ ചോദ്യത്തിന്നു നിങ്ങളുടെ മുഖത്തെ ഭാവത്തിനാണ്‌ പ്രാധാന്യം എന്നാണ്‌ അച്ചന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞത്..

ഞാനും ചിമിട്ടും ഫ്ലാറ്റ്! ഡ്രസ്സ്‌ ആയി പാന്റ്സും ടോപും മതി. വലിയ ലൂസുള്ള ഷര്‍ട്ടൊന്നും വേണ്ട എന്നും അച്ചന്‍ കൂട്ടിച്ചേര്‍ത്തു. ഒന്നു പാന്റ്സിട്ടാല്‍ അല്ലെങ്കില്‍ ടോപ്പൊന്നു ചെറുതായാല്‍ മുഖം ചുളിക്കുന്ന സിസ്റ്റര്‍മാരുടെ മുന്നില്‍ വെച്ചാണ്‌ അച്ചന്‍ ഇത്രയും പറഞ്ഞത്.
ഷൈന്‍ ചെയ്യാന്‍ കിട്ടിയ അവസരം - അത്‌ ഞങ്ങള്‍ ഒരിക്കലും പാഴാക്കില്ല എന്നു തീരുമാനിച്ചു... മാത്രമല്ല ഇതു പോലെ ഉള്ള പരിപാടിക്ക്‌ അപ്പുറത്തെ സ്കൂളുകളില്‍ നിന്നൊക്കെ ആള്‍ക്കാര്‍ വരുമല്ലോ എന്നും നിഷ്കളങ്കരായ നമ്മള്‍ വെറുതെ ഓര്‍ത്തു.

വൈകുന്നേരമായി.. അപ്പൊഴേക്കും നാടകത്തിലെ പ്രധാനികള്‍ എന്ന പോലെ റിഹേഴ്സല്‍ റൂമിലും മേക്കപ്പ് റൂമിലുമൊക്കെ നമ്മള്‍ ചുറ്റിക്കറങ്ങി. ആദവും ഹവ്വയും പിന്നെ ദൈവവും തമ്മിലുള്ള ഒരു രംഗമാണ്‌ നമ്മള്‍ ആദ്യം അഭിനയിക്കേണ്ടത്. നാടകത്തെ ക്കുറിച്ചുള്ളതെല്ലാം രഹസ്യമായതുക്കൊണ്ട് നമ്മളും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല മറ്റ്‌ സുഹൃത്തുക്കളോട്.. അങ്ങനെ ഞാനും ചിമിട്ടുമുള്ള ആദ്യ പരിപാടി തീര്‍ന്നു. നമ്മള്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ പോയി ഏറ്റവും പുതിയ പാന്റ്സും ടോപും ഒക്കെയിട്ട്‌ ഇറങ്ങി. ആദ്യം അച്ചനെ പോയി കണ്ടു. അച്ചന്‍ നമ്മളുടെ അത്മാര്‍ത്ഥതയും സമര്‍പ്പണ മനോഭാവവും ഒക്കെ കണ്ട്‌ ഹാപ്പി. നമ്മള്‍ അതിലേറെ ഹാപ്പി..

ആദ്യം തന്നെ വളരെയധികം സ്നേഹത്തോടെ അച്ചന്റെ സഹായി ചേട്ടന്‍ എന്റെ കയ്യില്‍ ഒരു ആപ്പിള്‍ ഏല്‍പിച്ചു. വിലക്കപെട്ട കനിയായി ഒരു ഭാഗം കടിച്ച ഈ അപ്പിളിനെ ഉയര്‍ത്തിക്കാണിച്ച്‌ ദൈവത്തിന്റെ ചീത്തയും ശാപവും ഭാവാഭിനയത്തോടെ ഏറ്റു വാങ്ങുന്ന രംഗം ആണത്. അവിടെയാണ്‌ ഈ നാടകം ആരംഭിക്കുന്നത് തന്നെ. ആപ്പിള്‍ ആദ്യ കടി കടിച്ചു. വീണ്ടും മേക്കപ് റൂമില്‍ കേറി നടന്നു. ദൈവമായി അഭിനയിക്കുന്ന കണ്ണൂരുകാരിയുടെ മുഖം മുഴുവന്‍ താടിയും മുടിയും ഒട്ടിച്ച് ഒരു സംഭവമാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പൊ നമ്മള്‍ ആ മേക്കപ്പ്മാനെ വാനോളം പുകഴ്ത്താന്‍ നിന്നു. പിന്നെ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊ ആ ആപ്പിള്‍ അങ്ങ് ഇല്ലാതായി പോയി. ചിലപ്പൊ ഞാനങ്ങ് കഴിച്ചു കാണും. ആ.. ആര്‍ക്കറിയാം...

അങ്ങനെ നാടകത്തിന്റെ ആരംഭമായി.. പുറകില്‍ നിന്ന്‌ അച്ചന്‍ ഇടിവെട്ട്‌ ശബ്ദത്തില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. സ്റ്റേജിന്റെ പുറകിലായതു ക്കൊണ്ട് നമ്മള്‍ക്ക്‌ പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും മനസ്സിലായില്ല. പിന്നെ കുറേ ലൈറ്റു വെച്ചുള്ള കളികളും പുറകില്‍ നിന്നുള്ള സംഭാഷണങ്ങളൂം ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേജിന്റെ മുകളില്‍ താടി കൊണ്ട് മൂടിയ ദൈവമാണ്‌ ഇപ്പൊ എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നത്. ദൈവം ഭൂമിയെ സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്ന്‌ തോന്നുന്നു രംഗം. അപ്പോഴെക്കും കര്‍ട്ടന്‍ ചേട്ടന്റെ കൂടെ നിന്നിരുന്ന സംവിധായകന്റെ സഹായി ചേട്ടന്‍ നമ്മളെ വിളിച്ചു. വിളി കേള്‍ക്കേണ്ട താമസം നമ്മള്‍ അവിടെ ഹാജര്‍. സഹായി ചേട്ടന്‍ എന്റെ ആപ്പിളിന്റെ അവസ്ഥ കണ്ട് കണ്ണു തുറിച്ചു. എന്നിട്ട് മുഷിഞ്ഞ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നു അടുത്ത ആപ്പിള്‍ എടുത്തു തന്നു. എന്നിട്ട് അതില്‍ ഒരു കഷണം മാത്രം കടിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു. ഒരിക്കല്‍ പോലും തിരുമ്പിയിട്ടിലാത്ത ആ സഞ്ചിയില്‍ നിന്നെടുത്ത ആപ്പിള്‍ ഞാന്‍ നാടകത്തിനു വേണ്ടി മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ കടിച്ചു.

പറഞ്ഞു തന്നതിലും നന്നായി രംഗം ഭംഗിയാക്കാനും ചെറിയ റോളില്‍ പോലും നമ്മള്‍ എത്ര മനോഹരമായി തിളങ്ങും എന്നു കാണിക്കുന്നതിനും ആയി നമ്മള്‍ കഥാപാത്രങ്ങളായി മാറി. ഞാന്‍ ആപ്പിള്‍ കൈകളില്‍ പൊക്കി വെച്ച്‌ വിഷമത്തോടെ ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കുന്നതായി അഭിനയിച്ചു. എന്റെ മുന്നില്‍നില്‍ക്കുന്ന ചിമിട്ടാകട്ടെ മുഖത്ത് ഭാവങ്ങള്‍ മാറ്റി മാറ്റി കളിക്കുകയായിരുന്നു. നമ്മള്‍ക്കു മൈക്കൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നെങ്കില്‍ കൂടി ചിമിട്ട് ചില നേരത്തൊക്കെ ഗദ്ഗദ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒട്ടും കുറക്കാന്‍ പാടില്ല എന്നുള്ളതുക്കൊണ്ട് ഞാനും ചില പുതിയ അഭിനയമേഖലയിലേക്ക്‌ കടക്കാന്‍ തുനിഞ്ഞപ്പൊ സഹായി ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു - "ആ.. നിങ്ങടെ റോളായിക്ക്‌ണൂ. ഈ നില്പ്‌ ഇതു പോലെ നിന്നോളു.. കര്‍ട്ടന്‍ ടീം.. ലൈറ്റ്സ്... റെഡി.. "

നല്ല മാന്യമായ രീതിയില്‍ ചമ്മി എന്നു മനസ്സിലായെങ്കിലും അതെല്ലാം മറച്ചു വെച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും 'ഭാവ ഭാണ്ഡം' തുറന്നു.. കര്‍ട്ടനും ദൈവവും അശരീരിയുമൊന്നും നമ്മള്‍ അന്വേഷിക്കാന്‍ നിന്നില്ല. ഇപ്രാവശ്യം ചിമിട്ടിനു മുന്നെ ഞാന്‍ ഗദ്ഗദം ഇറക്കി. ദൈവ ശാപത്തിനു മുന്നില്‍ എന്താണ്ട് കട്ടെടുത്ത കുട്ടിയുടെ കുമ്പസാരഭാവവും വരുത്തി തല കുനിച്ച് നിന്ന ചിമിട്ടും ഒട്ടും മോശമല്ലായിരുന്നു. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പൊ സ്റ്റേജില്‍ അത്രയും നേരമുണ്ടായിരുന്ന പ്രകാശം അണഞ്ഞു. അങ്ങനെ മത്സരിച്ച് അഭിനയിച്ച് തകര്‍ത്ത് നമ്മള്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ആദ്യം കണ്ടത് സ്റ്റേജിനു മുന്നില്‍ നിന്നും പിന്നിലേക്ക് ഞങ്ങളെ അഭിനന്ദിക്കാന്‍ എത്തുന്ന അച്ചനെയാണ്‌.
"ഓ.. ഇതിലൊക്കെ എന്തിരിക്കുന്നു" എന്ന മട്ടില്‍ നമ്മള്‍ ചിരിച്ചു.

ഇനി അടുത്ത പരിപാടി എന്താ..
നാടകം കണ്ടു എന്നു ഉറപ്പുള്ള ആള്‍ക്കാരുടെ മുന്നില്‍ പോയി നാടകത്തിന്റെ ലൈറ്റിങ്ങിനേയും രംഗ സജ്ജീകരണത്തേയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക. അപ്പൊ നമ്മള്‍ ആ നാടകത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നു അറിവുള്ളവരാണെങ്കില്‍ നമ്മളെ അഭിനന്ദിക്കും. കേള്‍ക്കാന്‍ സുഖമുള്ള കാര്യമല്ലെ. അതു പകുതി കേട്ട ശേഷം നമ്മള്‍ അടുത്ത ആളുടെ അടുത്തെത്തും. ഒരാള്‍ മാത്രം പറഞ്ഞാല്‍ പോരല്ലോ..

പക്ഷെ ആദ്യ വ്യക്തി തന്നെ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല. അപ്പൊ നമ്മള്‍ അടവു മാറ്റി. നമ്മള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന സീന്‍ എങ്ങനെ ആയിരുന്നു . കണ്ടില്ലേ എന്നു ചോദിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. അത് ചോദിച്ചതും "സംഭവം കൊള്ളാമായിരുന്നു" എന്നു പറഞ്ഞ്‌ ഇങ്ങോട്ട് മറു ചോദ്യം " നിങ്ങള്‍ കുപ്പായമൊന്നും ഇട്ടിരുന്നില്ലേ..?". അത് ഞങ്ങള്‍ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.. "പിന്നല്ലാണ്ട്" എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞുക്കൊണ്ട് നമ്മള്‍ അടുത്ത ഗ്രൂപ്പിന്റെ അടുത്തെത്തി.

അവരും ഇതേ ചോദ്യം തന്നെയാണ്‌ ചോദിച്ചത്.. ഞാനും ചിമിട്ടും യഥാര്‍ത്ഥ ആദിമ മനുഷ്യനെ പോലെ തന്നെയാണോ സ്റ്റേജില്‍ നിന്നതെന്ന്‌. കുപ്പായമില്ലാതെ. ഞങ്ങള്‍ ശരിക്കും അന്ധാളിച്ചു.

പിന്നീടല്ലെ മനസ്സിലായത്.. ആ സ്റ്റേജില്‍ ഞങ്ങള്‍ വെറും നിഴലുകളായിരുന്നു. അതും ഇടത്തുള്ള ദൈവത്തിന്റെ നേരെ വശം ചെരിഞ്ഞു നിന്ന രണ്ട് നിഴലുകള്‍.. അത് കൊണ്ടായിരുന്നു സാധാരണയില്‍ കവിഞ്ഞ പ്രകാശം ആ വേദിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പോരാത്തതിന് ഞങ്ങള്‍ക്കും കാണികള്‍ക്കുമിടയില്‍ ഒരു കര്‍ട്ടനും ഉണ്ടായിരുന്നു. ആക്രാന്തം മൂത്ത് കാണിച്ച ഗദ്ഗദവും മറ്റ് ഭാവങ്ങളും വെറുതെയായി എന്നു മാത്രമല്ല വസ്ത്രം ധരിക്കാത്ത ആദിമ മനുഷ്യനെ പോലെ ആയിരങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ നിന്ന്‌ നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെ നാറുകയും ചെയ്തു.

ആദത്തിന്റെയും ഹവ്വുടെയും നിഴലുകള്‍ക്ക് ആടയാഭരണങ്ങള്‍ വേണ്ടല്ലോ.. വെറുതെയാണോ ആ അച്ചന്‍ പാന്റ്സും ലൂസല്ലാത്ത ടോപും ഇട്ടു വരാന്‍ പറഞ്ഞത്...
പിന്നെ ഞങ്ങള്‍ ആരോടും നാടകത്തെ കുറിച്ച് അഭിപ്രായം ചോദിച്ചില്ല എന്നു മാത്രമല്ല നാടകത്തെ കുറിച്ച് ആരു സംസാരിക്കന്‍ തുടങ്ങിയാലും "അയ്യോ.. നാളെ മാത്സ്‌ എന്തോ ചെയ്യാനില്ലേ?" എന്നും പറഞ്ഞു വലിയും.

തൊലിയുടെ കട്ടി നല്ലോണം ഉണ്ട് എന്ന്‌ തോന്നിയതുകൊണ്ടായിരിക്കുമോ ഞങ്ങളെ തന്നെ അച്ചനും സിസ്റ്ററും ഇതിനു തിരഞ്ഞെടുക്കാന്‍ കാരണം? ആകാം.. ആകാതിരിക്കാം..