4 Sep 2008

അരുതേ ...

പുറത്ത്‌ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്ന മഴയുടെ വാചകമടിക്ക്‌ കാതോര്‍ത്തുക്കൊണ്ട് ഏതോ ഒരു ദിവസം കുറിച്ചിട്ടതാണീ വാക്കുകള്‍.

മഴയുമായി ഈ കവിതക്ക്‌ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരിക്കാം കാഴ്ച്ചയില്‍.. പക്ഷെ മഴ പലപ്പോഴായി എനിക്കേകിയ വിസ്മയനീയ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളാണ്‌ എന്റെ ജീവിതത്തെ ഏകതാളത്തിന്റെ വൈരസ്യം അകറ്റി നിറപകിട്ടാര്‍ന്നതാക്കി മാറ്റുന്നത്‌. .. അത് വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ..കൊഞ്ചലുകളാകാം പ്രണയത്തിന്റെ പരിഭവമാകാം.. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വാക്കുകളാകാം.. അല്ലെങ്കില്‍ വെറും ഇഷ്ടത്തോടെയുള്ള പരിലാളനകളോ തലോടലുകളോ ആകാം.. എന്തായാലും.. അവയെല്ലാം എന്റെ ജീവിതത്തെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഞാനറിയുന്നു..

(അറിയാതെ ഓര്‍മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്ന മനോഹര നിമിഷങ്ങള്‍ എനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ച മഴയുടെ നനവുള്ള ആ സംഗീതത്തിന്‌ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ ഞാന്‍ ഈ വരികള്‍ …)

അരുതേ
അകലരുതേ കിനാക്കളേ ...
അരികില്‍ നിന്‍ മൃദു സ്പര്‍ശമില്ലയെങ്കില്‍
അകന്നു പോയേനേ ഞാന്‍
ഇരുള്‍ പരന്നതാമാ
മൃത്യുവിന്നരികിലേക്ക് ...

അരുതേ
കരയരുതേ മോഹങ്ങളേ...
വിരിയാകിലും നീയില്ലയെന്നാകില്‍
കരിഞ്ഞു പോയേനേ ഞാന്‍…
കണ്ണുനീര്‍ തീര്‍ക്കുന്നതാമാ
ചിത തന്‍ അഗ്നിയില്‍...

അരുതേ …
തളരരുതേ പ്രണയമേ...
നീയേകിയതാമാ മധുരപ്രതീക്ഷകളെന്നകം
കുളിര്‍പ്പിച്ചില്ലായെങ്കില്‍
മറന്നു പോയേനേ ഞാനി-
-തൊരു ജീവിതമെന്ന കാര്യം...

അരുതേ …
മറയരുതേ കാവ്യതോഴീ, എന്‍
തൂലികയില്‍ പിടയുമാ
അക്ഷരസഞ്ജയത്തില്‍ നിന്നും...
തകര്‍ന്നു പോയേനേ ഞാന്‍…
നിന്‍ തലോടലില്ലയെങ്കില്‍...