4 Dec 2008

എന്റെ പ്രണയത്തിനിതേതു നിറം???

'പ്രണയിച്ചിട്ടുണ്ടോ അതോ ആരെയെങ്കിലും പ്രണയിക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്നാരോ ഈയടുത്ത് എന്നോട് ചോദിച്ചു .. ഒരുപാട്‌ നിറഭേദങ്ങളുണ്ടത്രെ പ്രണയത്തിനു്‌...

ഉണ്ട് എന്നോ ഇല്ല എന്നോ ഞാന്‍ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല...'ഒരിക്കലെങ്കിലും പ്രണയിക്കാത്ത മനുഷ്യരുണ്ടോ?'. ഇല്ല.. എങ്കില്‍ എന്റെ പ്രണയം ആരോടായിരുന്നു? എപ്പോഴായിരുന്നു?? എന്റെ പ്രണയത്തിനെന്താണ്‌ നിറം?

പ്രണയമെന്തെന്ന്‌ അറിയും മുമ്പെ "എന്നെ ഇഷ്ടമാണോ?" എന്നു ചോദിച്ച ആ 9-ആം ക്ലാസ്സുകാരനോടെനിക്ക്‌ പ്രണയമായിരുന്നൊ?
സ്കൂള്‍ ബസ്സ്‌ കേറാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ സ്ഥിരം സൈക്കിളില്‍ വന്നു ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചിരുന്ന പേരറിയാത്ത സുഹൃത്തിന്റെ മുഖവും പിന്നെ ദിവസവും ട്യൂഷന്‍ കഴിഞ്ഞാല്‍ മിഠായി വാങ്ങി തരുമായിരുന്ന ആ പഴയ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖവും ഈയടുത്ത് ഓര്‍ത്തെടുത്തപ്പൊ ഞാന്‍ അറിയാതെ എന്റെ ചുണ്ടുകളില്‍ ഒരു ചിരി വിടര്‍ന്നിരുന്നു. അത്‌ പ്രണയമാണോ?

1-ആം ക്ലാസ്സില്‍ ദിവസവും നടന്ന കാര്യങ്ങള്‍ കുറിക്കാനായി എഴുതി തുടങ്ങിയ ഡയറി മുതല്‍ കഴിഞ്ഞ 17 വര്‍ഷമായി ഞാന്‍ എന്റേതായി സൂക്ഷിക്കുന്ന എന്റെ ചിന്തകള്‍ അടങ്ങിയ ഡയറി ത്താളുകളോട്‌ പ്രണയമായിരുന്നില്ലെ എനിക്ക്? ആ എഴുതുന്ന ശീലത്തോടും എനിക്കതുതന്നെയായിരുന്നില്ലേ വികാരം?

പ്രണയമായിരുന്നെനിക്ക്...

വാഹനങ്ങള്‍ക്കും യാത്രക്കാര്‍ക്കും മുന്നിലൂടെ കാത്തിരിപ്പിന്റെ മുഷിച്ചില്‍ ശമിപ്പിചുക്കൊണ്ട് റെയില്‍വേ ഗേറ്റിനപ്പുറം അതിവേഗതയോടെ പാഞ്ഞു പോകുന്ന തീവണ്ടിയോട്..
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയില്‍ അല്ലെങ്കില്‍ സിറ്റിയിലെ ചെറുദൂര യാത്രകളില്‍ വെറും നിമിഷങ്ങള്‍ മാത്രം കാണുന്ന ചില സഹയാത്രികരോട്...
അമ്പലമുറ്റത്തെ ആല്‍മരത്തോട്..
എല്‍.പി. സ്ക്കൂളിന്റെ വരാന്തകളിലൂടെ അസംബ്ലിക്ക്‌ നടന്നു പോകുമ്പോള്‍ എന്തു വികൃതി കാട്ടണമിന്നെന്ന്‌ കണ്‍കളിലൂടെ ചോദിക്കുന്ന ആ സൌഹൃദത്തോട്...

ചട്ടയുള്ള പുസ്തകത്തില്‍ ഞാന്‍ കുറിച്ചിട്ട വാക്കുകളോടായിരുന്നു എന്റെ ആദ്യത്തെ പ്രണയം.
പിന്നെ 6-ആം ക്ലാസ്സില്‍ കള്ളന്‍ കട്ടെടുത്തു പോയ സൈക്കിള്‍, ഹോസ്റ്റല്‍ മുറിയിലെ ഏകാന്തത എന്നിങ്ങനെ പല പല വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച്‌ എന്നെ ഈ ലോകത്തിലേക്കടുപ്പിച്ച്‌ വീണ്ടും തുടര്‍ന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്ന എത്രയെത്ര പ്രണയങ്ങള്‍..

ചിലപ്പോള്‍ ഒരുപാട് പേര്‍ കൂടുന്ന സദസ്സിനോട്.. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ നിഴല്‍ പോലും കൂട്ടിനില്ലാത്ത ഏകാന്തതയോട്..

പ്രണയമാണെനിക്ക്...

ഇന്നലെ ഓഫീസ്സിറങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ ഉന്മാദത്തോടെ വാച്ചിലേക്ക്‌ വീണ മഴത്തുള്ളിയോട്...

പിസ്സാ ഹട്ടിന്റെ 4 ചുമരുകള്‍ക്കിടയില്‍ ചുവന്ന വസ്ത്രമണിഞ്ഞവരുടെയിടയില്‍ കൈമാറിയ ഒരു പിസാ കഷണത്തില്‍ തുടങ്ങി നീണ്ട 4 വര്‍ഷക്കാലമായി തുടരുന്ന മനോഹര സ്വപ്നത്തോട്..

വിമാനത്തിന്റെ ജനലിലൂടെ നോക്കുമ്പോള്‍ കാണുന്ന മേഘപാളികളോട്..

നിന്നെ പിരിയാന്‍ എനിക്കതിയായ വിഷമമുണ്ടെന്ന്‌ പറഞ്ഞ സുഹൃത്തിനോട്..

ഇഷ്ടമാണൊരുപാടെന്നു ഓരോ നിമിഷവുമെന്നെ ഓര്‍മിപ്പിക്കുന്ന ആ സ്നേഹത്തോട്.. ആ വാക്കുകളിലെ വിശ്വാസതയോട്...

ജീവിതത്തോട്...
പുതിയ അനുഭവങ്ങളും കാഴ്ച്ചകളും സമ്മാനിക്കുന്ന യാത്രകളോട്...
ഒരു കൂട്ടായി എന്നും എനിക്കോടോപ്പം നടക്കുന്ന എനിക്കൊപ്പം ഉറങ്ങുന്ന സ്നേഹപൂര്‍വ്വം എന്നുമെന്നെ വിളിച്ചുണര്‍ത്തുന്ന ആശ്വാസത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ കാതിലേക്കെത്തിക്കുന്ന എന്റെ സ്വന്തം മൊബൈല്‍ ഫോണിനോട്..
എന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഇരുണ്ട കോണിപ്പടികളോട്..

പ്രണയമാണെനിക്ക്...
മഴയോട്.. മഞ്ഞിനോട്.. മരങ്ങളോട്.. മനുഷ്യരോട്...
പുസ്തകങ്ങളോട്.. ഓര്‍മകളോട്...

നിമിഷങ്ങളും മണിക്കൂറുകളും ചിലപ്പൊ ദിവസങ്ങളും നീണ്ടൂ നില്ക്കുന്ന എത്രയെത്ര പ്രണയങ്ങള്‍..ഞാനറിയാതെ തന്നെ എന്നില്‍ പൂവിട്ട.. ആ സ്നേഹ സാമീപ്യം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോള്‍ മാത്രം ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ ചില മനോഹര പ്രണയങ്ങള്‍..

ഈ പ്രണയ സങ്കല്‍പത്തോട് പോലും പ്രണയമാണെനിക്ക്‌..

എങ്കിലും എന്റെ പ്രണയത്തിനിതേത്‌ നിറം?

രക്തത്തിനും അപകടത്തിനും ഹൃദയത്തിനും 'രാഗ'ത്തിനുംപിന്നെ എന്റെയുള്ളിലെ രൌദ്രത്തിനും നിറം ചുവപ്പ്‌...

ആകാശത്തിനും ആഴക്കടലിനും എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള്‍ക്കും നീല നിറമാണ്‌..പിന്നെ എനിക്ക് കൂട്ടായി ചിറകു വിരിച്ച്‌ പറന്നുയരുന്ന ഭാവനക്കും ഇതു തന്നെ നിറം..

സമാധാനത്തിന്റെ നിറം വെള്ളയത്രെ.. പലപ്പോഴും പ്രണയത്തിന്റെ നിലനില്പ്‌ വിട്ടുവീഴ്ച്ചയിലേക്ക്‌ മാറാറുണ്ടെങ്കിലും... അതല്ല അതിന്റെ നിറം..

മരങ്ങളും ചെടികളും പല നിറത്തിലുള്ള പൂക്കളും പിന്നെ മനുഷ്യരും ഉള്‍ പ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെ നിറമാണ്‌ പച്ച. ഈ പ്രകൃതി തന്നെയല്ലെ സ്നേഹം? അങ്ങനെ ഇനിയും ഏറെയുണ്ട് നിറങ്ങള്‍.

പക്ഷെ ഇതൊന്നുമല്ല എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം..
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ നിറം കറുപ്പാണ്‌..
എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കുന്ന
അനിഷ്ടങ്ങളെ പോലും ഇഷ്ടങ്ങളാക്കി സ്വീകരിക്കുന്ന ..
എന്നാല്‍ ഒരുപാട് നിഗൂഢതകള്‍ സൂക്ഷിക്കുന്ന
ഏഴഴകുള്ള കറുപ്പ്‌...

28 Oct 2008

എന്റെ നീതി ന്യായ ബോധം


നിലത്ത് ഒരു പായയും വിരിച്ച് കുറേ സ്ഥാവര ജംഗമ വസ്തുക്കളുടെ ഇടയില്‍ മലര്‍ന്നു കിടന്ന്‌ എങ്ങനെ സമയം കളയാം എന്ന് ചിന്തിച്ച് സമയം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ഇതായിരുന്നു എന്റെ ഈ വീക്കെന്‍ഡ്.

കുറച്ച്‌ ദിവസം മുന്നെ രക്തം ദാനം ചെയ്യാന്‍ പോയപ്പൊ ഹീമോഗ്ലോബിന്‍ (haemoglobin) കുറവാണെന്ന്‌ പറഞ്ഞ് എന്നെ തിരിച്ചയച്ചിരുന്നു. അതെങ്ങനെ കുറയാതിരിക്കും? രക്തത്തില്‍ മുക്കാല്‍ ഭാഗവും അലസത എന്ന സുഹൃത്ത് കൈവശപ്പെടുത്തിയിരിക്കുകയാണല്ലോ. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച്‌ ആഴ്ച്ചകളില്‍ കാര്യമായി എന്തെങ്കിലും ചെയ്തു എന്നു പറയാനുള്ളത് രണ്ട്-മൂന്ന്‌ ആഴ്ച്ചകളായ് സമാധാനം നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്ന ബ്രോക്കറേജ് പ്രശ്നം ഒതുക്കി തീര്‍ത്തു എന്നതാണ്‌. അതും അവര്‍ ഇങ്ങോട്ട്‌ വന്നപ്പോ.. പുതീയ വാടക വീട്‌ എടുത്തപ്പൊ തൊട്ട്‌ തുടങ്ങിയ പൊല്ലാപ്പാ..

പണ്ട് തറവാട്‌ വീട്ടില്‍ വൈകുന്നേരങ്ങളില്‍ ഇങ്ങനെ അലസമായി കിടക്കുമ്പോള്‍ മുത്തശ്ശി പറയുമായിരുന്നു -'ചേട്ട തലോടീട്ടാണ്‌ ഇങ്ങനെ മടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നത് ' എന്ന്‌. ഈ 'ചേട്ട' എന്ന്‌ പറഞ്ഞാല്‍ സാക്ഷാല്‍ മൂദേവി. അത് കേള്‍ക്കാന്‍ കാത്ത്‌ നിന്ന പോലെ ഇവിടെ തറുതല റെഡി ആക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടാകും. അതും കേട്ട് മുത്തശ്ശി ദേഷ്യപ്പെട്ട്‌ പോയതും ആരും കാണാതെ മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് ഉടുപ്പൊക്കെ കുടഞ്ഞ് 4 ചാട്ടം ചാടും. ചേട്ടയെ പുറത്താക്കാനാണേ..! ആരുടെയെങ്കിലും മുമ്പില്‍ വെച്ച്‌ ചെയ്താല്‍ പോയില്ലേ ഗമ...

ഈ പറേണ ചേട്ടയെ ഒന്നു മാറ്റി നിര്‍ത്തിയാല്‍ പിന്നെ ഞാന്‍ ഒരു 'ജഗജാല കില്ലാഡി'യാണ്‌ ട്ടോ.. ആവശ്യവും അനാവശ്യവും ആയ നീതി ന്യായ ബോധവും സമൂഹ തിന്മകള്‍ക്കെതിരെ തിളയ്ക്കുന്ന ചോരയും പൊരുതുന്ന മനസ്സും ലേശം സ്ത്രീ പക്ഷവും ദേശഭക്തിയില്‍ രോമാഞ്ചം കൊള്ളുന്ന ഹൃദയവും അങ്ങനെ അങ്ങനെ ഒരു ഭാണ്ഡം കൂട്ടിനുണ്ട് എനിക്ക്‌.

ഒരു 7-ആം ക്ലാസ്‌ തൊട്ട് 12 വരെ ആയിരുന്നു എന്റെ പ്രതികരണ ശേഷി അതിന്റെ മൂര്‍ദ്ധന്യത്തില്‍.. എന്റെ ഈ കില്ലാഡി സ്വഭാവം വെച്ച് ഞാന്‍ അന്ന്‌ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ നടത്തിയിട്ടുള്ളത് 'മീറ്റര്‍ കാശ്‌' വാദമാണെന്നു തോന്നുന്നു.. ഓട്ടോക്കാരുമായി.. പിന്നെ എം.ആര്‍.പി യില്‍ കൂടുതല്‍ കാശ്‌ വാങ്ങിക്കുന്നവര്‍, പൊതു സ്ഥലത്ത്‌ സിഗററ്റ് വലിക്കുന്നവര്‍, കൈക്കൂലി വാങ്ങുന്നവര്‍, റോഡില്‍ കടലാസുകളും മിഠായി കവറുകളും വലിച്ചെറിയുന്നവര്‍, അഴിമതി നടത്തുന്നവര്‍ തുടങ്ങിയുള്ളവരെയെല്ലാം ഞാന്‍ എന്റെ എതിര്‍പക്ഷത്താണ്‌ കണ്ടിരുന്നത്.

റോഡില്‍ മിഠായി കടലാസ്‌ വലിച്ചെറിയുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ തല്ലിടാന്‍ പോയിട്ടുള്ളത് വേറെ ആരോടുമല്ല.. എന്റെ സ്വന്തം ഏട്ടച്ചാരോടാണ്‌.. ഇതേ ഏട്ടന്‍ ദുബായിലെത്തിയാല്‍ ‘വെയ്‌സ്റ്റ്‌ ബാസ്കറ്റ്‌' അന്വേഷിച്ച്‌ നടക്കും.. ഇവിടെ എന്തേ നാട്ടിലെ പോലെ അങ്ങനെ ചെയ്യാത്തേ എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ ഏട്ടന്‍ പറയും 'നീ ഒറ്റൊരുത്തി വിചാരിച്ചാലൊന്നും ഇന്ത്യ നന്നാവില്ല. അത് പോലാണോ ദുബായ്‌.. ഇവിടെയൊക്കെ എല്ലാരും അങ്ങനെയാ'.
വെറുതെയാണോ നമ്മടെ നാട് നന്നാവാത്തെ...!

അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സമയത്താണ്‌ ഈ സംഭവവും നടക്കുന്നത്...

ഞാന്‍ ഒമ്പതില്‍ പഠിക്കുന്നു. വര്‍ഷത്തില്‍ ഒരിക്കല്‍ നടക്കുന്ന കൈരളി പരീക്ഷാദിനം. സ്ക്കൂളിലേക്കുള്ള ദിവസ യാത്ര സ്ക്കൂള്‍ ബസ്സില്‍ ആയിരുന്നു. പക്ഷെ ഈ പരീക്ഷ ശനിയാഴ്ച്ചയാണല്ലോ നടക്കുക. അപ്പൊ നമ്മള്‍ അന്ന്‌ രാവിലെ ഓട്ടോയിലാണ്‌ സ്ക്കൂളിലേക്ക്‌ തിരിച്ചതെങ്കിലും തിരിച്ച്‌ ലൈന്‍ ബസ്സില്‍ വരാനാണ്‌ തീരുമാനിച്ചത്‌. ഞങ്ങള്‍ 4 പേര്‍. പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ്‌ സ്കൂളിന്നടുത്തുള്ള സ്റ്റോപ് വരെ നടന്ന്‌ ആദ്യ ബസ്സ് കേറി. പിന്നെ സ്റ്റേഡിയം ബസ്സ് സ്റ്റാന്‍ഡില്‍ നിന്ന്‌ അടുത്ത ബസ്സും പിടിച്ചു.

ബസ്സ്‌ കയറിയപ്പൊ തന്നെ ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്റെ സൈഡിലുള്ള ഒഴിഞ്ഞു കിടന്ന സീറ്റില്‍ ഞാന്‍ ചാടിക്കേറി ഇരുന്നു. വലിയ തിരക്കില്ല. ബസ് സ്റ്റാന്‍ഡിലും കൂടുതല്‍ ആളുകളില്ലായിരുന്നു.സ്ക്കൂള്‍ യൂണിഫോം ആയതു കൊണ്ട് നമുക്ക്‌ student concession ഉണ്ടായിരുന്നു. 50 പൈസക്ക്‌ യാത്ര ചെയ്യാം. എന്നാല്‍ എന്റെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുട്ടിയ്ക്ക്‌ - ശാഹിദ എന്നു വിളിക്കാം - ആ സീറ്റില്‍ ഇരിക്കാന്‍ ഒരു മടി. 50 പൈസയ്ക്ക്‌ യാത്ര ചെയ്യുന്നു എന്ന inferiority complex!!!

എത്ര ഇരിക്കാന്‍ പറഞ്ഞിട്ടും അവള്‍ ഇരിക്കുന്നില്ല. എന്നാലാവുന്ന രീതിയില്‍ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു നോക്കി. കാര്യമില്ലെന്നറിയാമായിരുന്നു. കാരണം ഇതിനു മുമ്പ് കയറിയ ബസ്സില്‍ നമ്മുടെ അത്ര തന്നെ പ്രായമുള്ള ഒരു കുട്ടി കയറിയപ്പൊ ശാഹിദ എഴുന്നേറ്റു കൊടുത്തിരുന്നു. അതിനു കാരണം കുറച്ചു മുമ്പെ പറഞ്ഞതു തന്നെ. നമ്മള്‍ 50 പൈസ കൊടുത്തല്ലേ യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. അവരാണെങ്കിലോ മുഴുവന്‍ കാശും കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്.

ഇതിലും വ്യത്യസ്തമായൊരു കാഴ്ച്ചപ്പാടുമായി നടന്ന എനിക്ക്‌ ഇത് മനസ്സിലായതേയില്ല. 'പ്രായമായവരോ അല്ലെങ്കില്‍ ചെറിയ കുട്ടികളുള്ള അമ്മമാരോ നില്‍ക്കുന്നതായി കണ്ടാല്‍ മാത്രം അവരുടെ അത്ര തന്നെ പ്രശ്നങ്ങളില്ലാത്ത നമുക്ക്‌ എഴുന്നേറ്റ്‌ കൊടുക്കാം' എന്നൊക്കെ ഞാന്‍ അവളോട്‌ പറഞ്ഞു നോക്കി. ആര്‌ കേള്‍ക്കാന്‍! അപ്പൊഴേക്കും ബസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ആളുകള്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. എന്റെ ഡയലോഗുകളും അവളുടെ പേടിച്ചരണ്ട മുഖവും.

ഇവിടെ സീറ്റുണ്ടായിട്ട്‌ പോലും അവള്‍ ഇരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കുന്നതേയില്ല.അവളെയും പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല. യൂണിഫോമിട്ട്‌ നമ്മള്‍ ബസ്സില്‍ കേറുമ്പോള്‍ തന്നെ ഒരു അവജ്ഞാ നോട്ടം വിട്ടിരുന്നു ആ കണ്ടക്ടര്‍ ചേട്ടന്‍. പിന്നെ 50 പൈസ എടുത്ത്‌ നീട്ടുമ്പൊ പുച്ഛവും. വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ക്ക്‌ സര്‍ക്കാര്‍ വിധിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ ആനുകൂല്യത്തെ ഇവരില്‍ ചിലരെല്ലാം എന്തോ ദാനം ചെയ്യുന്ന പോലെയായിരുന്നു കണ്ടിരുന്നത്.

ഞാന്‍ പറഞ്ഞുവല്ലോ..നീതി, ന്യായം, അവകാശം, കടമ തുടങ്ങി എല്ലാ കാര്യത്തിലും (വിഡിഢിത്തരമാണെങ്കില്‍ കൂടി) എനിക്ക്‌ എന്റേതായ ഒരു അഭിപ്രായമുണ്ടായിരുന്നു.അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക്‌ സീറ്റുണ്ടായിട്ടു കൂടി ഇരിക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാതെ കമ്പിയില്‍ തൂങ്ങി നിന്ന്‌ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ശാഹിദയെ കണ്ട്‌ സഹിച്ചില്ല.
കഴിഞ്ഞ കുറെ ഡയലോഗുകള്‍ കൊണ്ട് ബസ്സിലുള്ള ആളുകളുടെ മുന്നില്‍ ഒരു ഹീറോയിന്‍ ഇമേജ്‌ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന്‌ സ്വയം വിശ്വസിച്ച ഞാന്‍ ഇടക്കണ്ണിട്ട്‌ എല്ലാരെയും ഒന്നു നോക്കി ഉറച്ച ശബ്ദത്തില്‍ പറഞ്ഞു - 'മടിക്കേണ്ട.. നീ ഇരിക്ക്‌.. ഈ സീറ്റ്‌ നമ്മുടെ അവകാശമാണ്‌'.. വീണ്ടും എല്ലാരെയും ഒന്നു ചെറുതായി നോക്കിയ ശേഷം ശബ്ദം ഒന്നു കൂടി ശരിയാക്കി അടുത്ത ഡയലോഗിനു വാ തുറക്കുന്നതിനു മുമ്പെ ഡ്രൈവര്‍ ചേട്ടന്‍ അത്ര തന്നെ ശബ്ദത്തില്‍ യാതൊരു കൂസലുമില്ലാതെ പറഞ്ഞു - 'എങ്കില്‍ മോളേ.. സ്റ്റോപ് എത്തുമ്പൊ ആ സീറ്റു കൂടി എടുത്ത്‌ വീട്ടിലേക്ക്‌ നടന്നോ...'

ഉയര്‍ത്തി പിടിച്ചിരിക്കുന്ന മുഖം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ചുറ്റും നോക്കിയോ???
ആകെ ഇരുട്ട്‌...
അല്ലെങ്കിലും ന്യായത്തിനും നീതിക്കുമൊക്കെ നമ്മുടെ നാട്ടിലുണ്ടോ വില...

എന്നു കരുതി ഞാന്‍ ഇതില്‍ നിന്നൊന്നും പിന്‍വാങ്ങിയിട്ടില്ലാട്ടോ.. കഴിഞ്ഞ തവണ നാട്ടില്‍ നിന്ന്‌ തിരിച്ച്‌ രാവിലെ 7 മണിക്ക് ബാംഗ്ലൂര്‌ സില്‍ക്ക്‌ ബോര്‍ഡിന്റെ അവിടെ ബസ്സിറങ്ങി ഓട്ടോക്കാര്‍ക്ക്‌ വെറും 35 രൂപയുടെ ദൂരത്തിനു അവര്‌ പറഞ്ഞ 150 രൂപ കൊടുക്കാന്‍ തയ്യാറാകാതെ ബസ് സ്റ്റോപ്‌ വരെ നടന്നു 1 മണിക്കൂര്‍ തികച്ച്‌ അവിടെ നിന്ന് ബസ്സ് കേറി വീടെത്തി. എന്നു മാത്രമോ? ഓഫീസ്സില്‍ വന്ന് ആ ഭാഗത്തെ ഓട്ടോക്കാര്‍ക്കെതിരെ ബാംഗ്ലൂര്‍ പോലീസിന്റെ വെബ്‌ സൈറ്റില്‍ പരാതിയും നല്‍കി. പക്ഷെ ആ പരാതി ആരും ഇതുവരെ പരിഗണിച്ചതായി കണ്ടില്ലാ..

ഇതിനേക്കാളും നല്ലത് നമ്മുടെ ‘ചേട്ട’യുടെ തലോടലില്‍ സുഖിച്ച് കിടക്കുന്നതു തന്നെയാണോ???..

(വാല്‍ക്കഷ്ണം : തൊലിക്ക് ഒരല്പം കട്ടിയുള്ളതോണ്ട് ഇറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് "ചേട്ടാ.. ഈ സീറ്റ് ഇപ്പൊ തന്നെ എടുത്ത് കൊണ്ടുപോണോ അതോ രാത്രി വരെ കാക്കണോ" എന്നു ചോദിച്ചാണ്‌ ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയത്. )

7 Oct 2008

അപ്പൂപ്പന്‍ജി

ഓര്‍മ പുസ്തകം എന്നെല്ലാം പറയുമ്പോള്‍ കുറെയേറെ തിളങ്ങുന്ന മുഖങ്ങളും അതിലും തിളക്കമേറിയ സംഭവങ്ങളും ഉണ്ടാകുമല്ലോ.. എന്റെ ജീവിതത്തെ അനുഗ്രഹിച്ചുക്കൊണ്ട് എന്റെ ഓര്‍മ പുസ്തകത്തെ ഏറെ പ്രിയപ്പെട്ടതും മനോഹരവും ആക്കിയ ഒരു മുഖമുണ്ട്. എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടേത്‌.

അപ്പൂപ്പന്‍ജി ..
ഇതെന്തു പേരാണെന്നല്ലേ... ദുബായില്‍ നിന്നു നാടെത്തിയപ്പൊ എന്റെ ഏട്ടച്ചാര്‍ക്ക്‌ എല്ലാരെയും ഒരു 'ജി' കൂട്ടി വിളിക്കുന്ന പതിവുണ്ടായിരുന്നു.. അങ്ങനെ അമ്മ 'അമ്മാജീ' ആയി.. അച്ഛന്‍ 'അച്ഛന്‍ ജി' ആയി. അപ്പൂപ്പന്‍ 'അപ്പൂപ്പന്‍ജി'യും അയി... അപ്പൂപ്പന്‍ എന്നു പറഞ്ഞാല്‍ എന്റെ അമ്മമ്മയുടെ അച്ഛന്‍ ആണ്‌.. ഞാനും ഏട്ടനും എല്ലാം 4-ആം തലമുറയിലെ അംഗങ്ങള്‍.. പക്ഷെ ഏട്ടന്‍ വലുതായി വന്നതോടെ 'അമ്മാജീ' യും 'അച്ഛന്‍ ജി' യും ലോപിച്ച് അമ്മയും അച്ഛനും തന്നെയായി.. പക്ഷെ 'അപ്പൂപ്പന്‍ജി' എന്ന വിളി മാത്രം എല്ലാം അതിജീവിച്ചു നിന്നു.. അല്ലെങ്കിലും അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.. ഇന്നും നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുമ്പൊ "മാഷ്‌ടെ പേരക്കുട്ടി ആണല്ലേ" എന്ന്‌ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ച്‌ അടുത്തു വരുന്നവരില്‍ നിന്നും മനസ്സിലാക്കാം അപ്പൂപ്പന്‍ജി അവര്‍ക്കു എത്ര വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരാളായിരുന്നു എന്ന്‌. ഒരിക്കല്‍ പരിചയപ്പെട്ടവര്‍ക്ക്‌ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത പ്രകൃതം. നാട്ടിലെ എല്ലാവര്‍ക്കും 'മാഷ്‌'... എനിക്കും എന്റെ ഏട്ടനും അപ്പൂപ്പന്‍ജി.. മറ്റു പെപ്പേര കുട്ടികള്ക്കു (പേര കുട്ടികളുടെ മക്കള്‍ക്ക്‌ -അതായത്‌ എന്റെ വലിയമ്മമാരുടെ മക്കള്‍ക്ക്‌) 'മുത്തശ്ശന്‍'.. വീട്ടില്‍ പേരക്കുട്ടികളും ബന്ധുക്കളും ഉള്‍പ്പടെ എല്ലാവര്‍ക്കും 'വലിയച്ഛന്‍'.. അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും മുത്തശ്ശിയും അന്യോന്യം വിളിക്കുന്നത്‌ കേള്‍ക്കാനും രസമാണ്‌. അപ്പൂപ്പന്‍ജി മുത്തശ്ശിയെ "ഏയ്.." എന്നാണ്‌ വിളിക്കാറുള്ളത്. മുത്തശ്ശി തിരിച്ച് പ്രത്യേകിച്ചൊന്നും വിളിക്കാറില്ല.. എങ്കിലും "ദാ...”, “ നോക്കു" എന്നൊക്കെയാ പതിവ്‌.

ഇന്നു അപ്പൂപ്പന്‍ജിയെ ക്കുറിച്ച്‌ എഴുതുമ്പൊ ഇതെല്ലാം വീണ്ടും ഓര്‍ക്കുമ്പൊ ഒരു സന്തോഷം തോന്നുന്നു. അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ആ മുഖവും നടത്തവും എല്ലാം ഓര്‍മ വരുന്നു.. ഖദര്‍ വേഷം മാത്രേ ധരിക്കുള്ളു.. മുട്ടോളമെത്തുന്ന ഒരു വെള്ള ഖദര്‍ ജുബ്ബയും ഒരു കരയുള്ള മുണ്ടും ആണു വേഷം. കയ്യില്‍ ഒരു വാച്ചും കറുത്ത ഫ്രെയിം ഉള്ള ഒരു കണ്ണാടിയും പിന്നെ ജുബ്ബയുടെ പോക്കെറ്റില്‍ ഒരു സ്വര്‍ണ പേനയും വേണം. ആ പേന മിക്കവാറും എന്റെ അച്ചന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന ഗള്‍ഫ് പേന ആയിരിക്കും. കൂടെ ഒരു കറുത്ത കാലന്‍ കുടയും കൂടിയായാല്‍ പൂര്‍ണം.

വലിയ ശുണ്ഠിക്കാരന്‍ ആയിരുന്നത്രെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി.. അമ്മയും അമ്മമ്മയും ഒക്കെ ഇങ്ങനെ പറയുമ്പൊ എനിക്ക്‌ അതൊന്നും വിശ്വസിക്കാന്‍ പോലും പറ്റുമായിരുന്നില്ല. നാട്ടിലെ സ്കൂളില്‍ നിന്ന്‌ ഹെഡ് മാഷായി വിരമിച്ച ശേഷം നാട്ടുകാരുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ വേണ്ടി മുഴുവന്‍ നേരവും ചെലവഴിക്കുന്ന അവരുടെ കേസും കാര്യങ്ങളും നോക്കാന്‍ അവരെയെല്ലാം സഹായിക്കാന്‍ 15 കിലോമീറ്ററില്‍ കൂടുതല്‍ നടന്ന്‌ പാലക്കാട് ടൌണ്‍ വരെ പോകാറുള്ള മിക്കവാറും രാത്രിയില്‍ മാത്രം വീട്ടില്‍ ഉണ്ടാകുന്ന എന്റെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി എനിക്ക്‌ മുന്നില്‍ സൌമ്യനും ശാന്തനും ആയിരുന്നു..

വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും വളരെ പേടിയോടെ മാത്രം കണ്ടിരുന്ന അദ്ദേഹം രാവിലെ തന്നെ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ക്കായി യാത്ര തുടങ്ങും. കോലായിലേക്ക്‌ ഇറങ്ങുന്നതിനു തൊട്ടു മുമ്പെ അപ്പൂപ്പന്‍ജി "ളൂ" എന്നു ഉറക്കെ വിളിക്കുമായിരുന്നു. അത്‌ എനിക്കുള്ള വിളിയായിരുന്നു.. "മോളൂ" എന്നതിന്റെ ചുരുക്ക പേരാണ്‌ "ളൂ".. ആ വിളിയുടെ ഉദ്ദേശം എനിക്ക്‌ വളരെ നന്നായി തന്നെ അറിയാം. അതിന്‌ കാതോര്‍ത്തിരിക്കുമായിരുന്ന ഞാന്‍ അത് കേട്ടതും ഓടി വന്നു ആ കവിളില്‍ ഒരുമ്മ കൊടുത്ത ശേഷം മെല്ലെ ചെവിയില്‍ ഒരു കാര്യം പറയും.

എന്താണ്‌ അന്നത്തെ ദിവസം ഈ 'ളൂ' വിന്‌ പ്രത്യേകമായി കൊണ്ടുവരേണ്ടത് എന്നതാണ്‌ ആ പറയുന്ന രഹസ്യം. ഉറക്കെ പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു പക്ഷെ അമ്മ എന്നെ ചീത്ത പറയും 'എത്ര തിരക്കുണ്ടാവും വലിയച്ഛന്‌.. അതിനിടയിലാ ഇവള്‍ടെ ഓരോ ശൃംഗാരം'.. പക്ഷെ അതുണ്ടോ എന്നെ ഏശുന്നു... അപ്പൂപ്പന്‍ജിയും എന്റെ ഭാഗത്താണല്ലോ.. അങ്ങനെ 'രണ്ടു തലയുള്ള പെന്‍സില്‍', പിന്നെ വളരെക്കാലം എനിക്ക്‌ പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്ന 'സിഗററ്റ് മിഠായി' (ഇപ്പൊ അത് എനിക്ക്‌ കിട്ടാറേയില്ല... കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം നാട്ടില്‍ പോയപ്പൊ പോലും ടോപ് നോട്‌ചിലും മറ്റും ഞാന്‍ ഈ അന്യം വന്നു പോയ മിഠായി അന്വേഷിച്ചിരുന്നു..), 'പച്ചയില്‍ സ്വര്‍ണ പൊട്ടുള്ള കുപ്പിവള', 'റേഡിയോ ജീരക മിഠായി' തുടങ്ങി അന്ന്‌ വേണം എന്ന്‌ എനിക്ക്‌ തോന്നുന്ന എന്തുമാകാം ഞാന്‍ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയോട്‌ പറയുന്ന ആ രഹസ്യത്തിലെ മുഖ്യ കഥാപാത്രം.
പിന്നെ കാലുകള്‍ പൊന്തിച്ച്‌ ഇറയത്ത്‌ തൂക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന കാലന്‍ കുട എത്തി പിടിച്ച് എടുത്തു ആ കൈകളിലേക്ക്‌ കൊടുക്കും. അതും എന്റെ അവകാശമാണല്ലോ...

അപ്പൂപ്പന്‍ജി യുടെ ചിട്ടയും വൃത്തിയും ഒന്നു വേറെ തന്നെയായിരുന്നു എന്നു അമ്മ പറയാറുണ്ട്. അത് എന്റെ അമ്മയുടെ ജീവിതത്തെ എത്ര കണ്ട് സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നു ഞാന്‍ കാണുന്നതുമാണ്‌... ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണെങ്കിലും വീട്ടിലെ റെഡ്‌ ഓക്സൈഡ്‌ നിലത്ത് ചോക്കുപയോഗിച്ച്‌ ഞാന്‍ എന്തെങ്കിലും വരച്ചാല്‍ അതിന്‌ അമ്മയോ മറ്റോ ചീത്ത പറഞ്ഞാല്‍ 'കുട്ടികളുടെ മനസ്സ്‌ വേദനിപ്പിക്കരുത്' എന്ന്‌ പറഞ്ഞ്‌ എന്റെ പക്ഷം പിടിക്കാറുണ്ട് അപ്പൂപ്പന്‍ജി..

വൈകുന്നേരം കളികളെല്ലാം കളിച്ച്‌ തീര്‍ത്ത്‌ കുളിച്ച് നാമം ചൊല്ലിയ ശേഷം ഹോം വര്‍ക്ക്‌ പരിപാടികളുമായി ഇരിക്കുമ്പൊ അല്ലെങ്കില്‍ ഏട്ടനും അമ്മയും ആയുള്ള പഠന മല്‍പിടിത്തത്തിന്‌ സാക്‌ഷ്യം വഹിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ പാടത്തേക്ക്‌ കണ്ണും നട്ടിരിക്കും. ഒരു കയ്യില്‍ കാലന്‍ കുടയും മറു കയ്യില്‍ ടോര്‍ച്ചുമായി വീടിനു മുന്നിലുള്ള വരമ്പിലേക്കു ആരെങ്കിലും തിരിയുന്നുണ്ടോ എന്ന്‌..

അപ്പൂപ്പന്‍ജി പടി കടന്ന്‌ മുറ്റത്തേക്ക്‌ കേറുന്നതും എന്നെ വിളിച്ചു കൊണ്ടായിരിക്കും. എനിക്കുള്ള പൊതി എന്നെ ഏല്‍പിച്ച ശേഷം ഇറയത്ത് കുട തൂക്കി വീട്ടിലെ ഓരോരുത്തരെയും അന്വേഷിക്കും. അതു കഴിഞ്ഞു അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ "ഏയ്..." കൊണ്ടു വരുന്ന വെള്ളം കുടിച്ച ശേഷം അന്നു നടന്ന കാര്യങ്ങളും കണ്ടു മുട്ടിയ ആള്‍ക്കാരെക്കുറിച്ചും വിശദീകരിക്കും.. പൂമുഖത്ത്‌ ഇരിക്കുന്ന എല്ലാരും ആ കാര്യങ്ങള്‍ കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കണം. അങ്ങനെ നിര്‍ബന്ധമുണ്ടോ എന്നറിയില്ല.. പക്ഷെ അതാണ്‌ ശീലം. വലുതായി ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാനില്ലെങ്കിലും മിഠായിയും നുണഞ്ഞുക്കൊണ്ട് ഞാനും അതെല്ലാം കേട്ടോണ്ടിരിക്കും. സ്കൂളിലേയും കോളേജിലേയും കാര്യങ്ങള്‍ ഞാന്‍ വീട്ടില്‍ വന്ന്‌ പറയുമ്പോ അമ്മയും അച്ഛനും പറയാറുണ്ട് "നിനക്ക്‌ വലിയച്ഛന്റെ സ്വഭാവാണല്ലോ" ന്ന്‌. പക്ഷെ ഞാന്‍ കുറച്ച്‌ കഠിനമാണ്‌. ഞാന്‍ കഥകള്‍ പറയുമ്പോ ആരും വേറെ കാര്യങ്ങള്‍ ഇടയിലൂടെ സംസാരിക്കുന്നത്‌ എനിക്കിഷ്ടമല്ല. പ്രത്യേകിച്ച്‌ അമ്മ അന്ന് ഉണ്ടാക്കാനുള്ള സാമ്പാറിലെ കഷണത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത്..

ഈ സ്നേഹപൂര്‍വ്വമായ തലോടലും കൊഞ്ചലും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട് 13 വര്‍ഷമായിരിക്കുന്നു. എന്റെ 5-ആം ക്ലാസ്സ് കൊല്ല പരീക്ഷയുടെ അവസാന ദിവസത്തിന്റെ തലേന്ന് ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വേര്‍പാട്. എന്റെ മനസ്സിലെ വലിയൊരു മുറിപ്പാടായിരുന്ന അച്ഛച്ഛന്റെ മരണം നടന്നു ഒരു വര്‍ഷം തികഞ്ഞിരുന്നില്ല അപ്പോഴേക്കും... ഒരു 5-ആം ക്ലാസ്സുകാരിയുടെ വേദന എത്രപേര്‍ മനസ്സിലാക്കുമെന്നെനിക്കറിയില്ല. പക്ഷെ ഒന്നറിയാം . ഞാന്‍ ഇന്നും അതോര്‍ത്ത് സങ്കടപ്പെടാറുണ്ട്.. എന്റെ മലയാളം പരീക്ഷയ്ക്കിടയില്‍ എപ്പോഴോ എന്തെല്ലാമൊക്കെയോ തെറ്റുന്നതായി ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. തിരിച്ച് വീടെത്തിയപ്പോള്‍ അതിന്റെ കാരണവും അറിഞ്ഞു.

പിറ്റേന്ന് ശവദാഹം. അന്ന്‌ എനിക്ക്‌ ഒരിക്കലും മറക്കാനാകാത്ത ഒരു സംഭവം കൂടി നടന്നു. സ്ത്രീകളാരും ചിതയ്ക്ക്‌ തീ കൊളുത്തുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്‌ പോകാറില്ലത്രെ. പക്ഷെ തനി ചെറുതായതു കൊണ്ടോ അതോ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട പേരക്കുട്ടി ആയതുകൊണ്ടോ എന്തോ അന്ന്‌ എന്നെ ആരും വിലക്കിയില്ല.

ഇപ്പോഴും എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം പോലും വിടാതെ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ പറ്റുന്നത്‌ തീയുടെ ചൂടില്‍ നിന്നു രക്ഷപ്പെട്ട്‌ അപ്പൂപ്പന്‍ജിയുടെ ആത്മാവ്‌ ദൈവത്തിന്റെ അടുത്തേക്ക്‌ പോകുന്ന ആ കാഴ്ച്ചയാണ്‌.. അത്‌ എത്ര പേര്‍ കണ്ടെന്നോ എത്ര പേര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചെന്നോ എനിക്കറിയില്ല.. ആ പുകയിലൂടെ പ്രത്യേക രൂപമില്ലാത്ത, നിറമില്ലാത്ത, സാന്ദ്രത കൂടിയ എന്തോ ഒന്ന്‌ മുകളിലേക്ക്‌ പൊന്തി പൊന്തി പോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണിനു മുന്നില്‍ നിന്ന്‌ മറയുന്ന അത്രയും നേരം വരെ ഞാന്‍ ആ രൂപത്തെ നോക്കി നിന്നിരുന്നു.
അപ്പൊ ആ രൂപമില്ലാത്ത രൂപം എന്നെ നോക്കി കൈ വീശി ചിരിച്ചിരുന്നുവോ....????

ആ... അറിയില്ല...
പക്ഷെ ഇന്നും പലപ്പോഴും സ്നേഹപൂര്‍വ്വമുള്ള ഒരു തലോടലായി ആ സാന്നിദ്ധ്യം ഞാന്‍ അറിയാറുണ്ട്..

4 Sep 2008

അരുതേ ...

പുറത്ത്‌ തോരാതെ പെയ്തുകൊണ്ടേയിരുന്ന മഴയുടെ വാചകമടിക്ക്‌ കാതോര്‍ത്തുക്കൊണ്ട് ഏതോ ഒരു ദിവസം കുറിച്ചിട്ടതാണീ വാക്കുകള്‍.

മഴയുമായി ഈ കവിതക്ക്‌ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലായിരിക്കാം കാഴ്ച്ചയില്‍.. പക്ഷെ മഴ പലപ്പോഴായി എനിക്കേകിയ വിസ്മയനീയ മുഹൂര്‍ത്തങ്ങളാണ്‌ എന്റെ ജീവിതത്തെ ഏകതാളത്തിന്റെ വൈരസ്യം അകറ്റി നിറപകിട്ടാര്‍ന്നതാക്കി മാറ്റുന്നത്‌. .. അത് വാത്സല്യം നിറഞ്ഞ ..കൊഞ്ചലുകളാകാം പ്രണയത്തിന്റെ പരിഭവമാകാം.. സ്നേഹത്തോടെയുള്ള വാക്കുകളാകാം.. അല്ലെങ്കില്‍ വെറും ഇഷ്ടത്തോടെയുള്ള പരിലാളനകളോ തലോടലുകളോ ആകാം.. എന്തായാലും.. അവയെല്ലാം എന്റെ ജീവിതത്തെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിരിക്കുന്നതായി ഞാനറിയുന്നു..

(അറിയാതെ ഓര്‍മകള്‍ ഉണര്‍ത്തുന്ന മനോഹര നിമിഷങ്ങള്‍ എനിക്ക്‌ സമ്മാനിച്ച മഴയുടെ നനവുള്ള ആ സംഗീതത്തിന്‌ സമര്‍പ്പിക്കട്ടെ ഞാന്‍ ഈ വരികള്‍ …)

അരുതേ
അകലരുതേ കിനാക്കളേ ...
അരികില്‍ നിന്‍ മൃദു സ്പര്‍ശമില്ലയെങ്കില്‍
അകന്നു പോയേനേ ഞാന്‍
ഇരുള്‍ പരന്നതാമാ
മൃത്യുവിന്നരികിലേക്ക് ...

അരുതേ
കരയരുതേ മോഹങ്ങളേ...
വിരിയാകിലും നീയില്ലയെന്നാകില്‍
കരിഞ്ഞു പോയേനേ ഞാന്‍…
കണ്ണുനീര്‍ തീര്‍ക്കുന്നതാമാ
ചിത തന്‍ അഗ്നിയില്‍...

അരുതേ …
തളരരുതേ പ്രണയമേ...
നീയേകിയതാമാ മധുരപ്രതീക്ഷകളെന്നകം
കുളിര്‍പ്പിച്ചില്ലായെങ്കില്‍
മറന്നു പോയേനേ ഞാനി-
-തൊരു ജീവിതമെന്ന കാര്യം...

അരുതേ …
മറയരുതേ കാവ്യതോഴീ, എന്‍
തൂലികയില്‍ പിടയുമാ
അക്ഷരസഞ്ജയത്തില്‍ നിന്നും...
തകര്‍ന്നു പോയേനേ ഞാന്‍…
നിന്‍ തലോടലില്ലയെങ്കില്‍...

13 Aug 2008

കയ്പയ്ക്ക റബ്ബറും ചില ഓര്‍മകളും


ചൊട്ടയിലെ ശീലം ചുടല വരെ എന്നു പറയുന്നത്‌ എത്ര ശരിയാ.. പ്രൊഫഷണലിസം എന്നു നാഴികക്ക്‌ 40 വട്ടം പറഞ്ഞു നടക്കുന്ന കോര്‍പറേറ്റ്‌ മുഖങ്ങളുടെ ഇടയിലാണെങ്കിലും എന്റെ ക്യുബിക്കിളില്‍ കംപ്യൂട്ടറിന്നടുത്ത് ഒരു ബൊമ്മക്കുട്ടിയും ആമയുടെ രൂപത്തിലുള്ള കട്ടറും പിന്നെ ചെരുപ്പു പോലെയുള്ള മൊബൈല്‍ സ്റ്റാന്‍ഡും ഒക്കെയുണ്ട്. ഏത്‌ കടയിലും സൂപ്പര്‍ മാര്‍ക്കറ്റിലും ഷോപ്പിങ് മാളിലും എന്നെ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ ആകര്‍ഷിച്ചിരുന്ന ഘടകം ഇതു തന്നെയണ്‌ - സ്റ്റേഷനറി. കിട്ടുന്ന സമയം കൊണ്ട് അവിടത്തെ ഓരോ ഫയല്‍, പേന, പെന്‍സില്‍, റബ്ബര്‍, കട്ടര്‍ എന്നിവ ഞന്‍ മൂന്നും നാലും തവണ തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി കഴിഞ്ഞിരിക്കും.

ബള്‍ബിന്റെയും ട്യുബ്‌ ലൈറ്റിന്റെയും കോട്ടിന്റെയും ആമയുടെയും എന്നു വേണ്ട പല രൂപത്തിലും തരത്തിലുമുള്ള ഒരു വന്‍ കട്ടര്‍ (sharpener) ശേഖരം തന്നെ എനിക്കുണ്ട്. കട്ടര്‍ മാത്രമല്ല.. റബ്ബര്‍, സ്കെയില്‍, പൂട്ടി വെക്കാന്‍ പറ്റുന്നതും പറ്റാത്തതുമായ വിവിധ നിറങ്ങളിലുള്ള പുസ്തകങ്ങള്‍, പലവിധ ആവശ്യങ്ങള്‍ക്ക്‌ ഉപകരിക്കുന്ന ഫയലുകള്‍, സ്കെറ്റ്ച്‌ പേനകള്‍ എന്നങ്ങിനെ ഒരു വമ്പന്‍ ശേഖരത്തിന്റെ ഉടമയാണ്‌ ഞാന്‍.. അങ്ങനെയുള്ള എനിക്ക്‌ പറ്റിയ ഒരു അമളിയാണ്‌ ഇതെഴുതാന്‍ പ്രേരിപ്പിച്ചത്‌.

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ഒരു ചെറിയ പഞ്ചായത്ത്‌. പ്രദേശത്തെ 4 വരെ മാത്രമുള്ള സി.ബി.എസ്.ഇ. സ്കൂളില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നില്‍ പഠിക്കുന്ന സമയം. അന്ന്‌ അവിടെ ഒരു കൊച്ചു താരം ആയിരുന്നു ഞാന്‍. അതിമാനുഷിക കഴിവുകള്‍ ആയിരുന്നില്ലാട്ടോ കാരണം.. ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു ലീവിനു വരുന്ന അച്ഛന്‍ കൊണ്ടു വരുന്ന അതിവിശേഷമായ ഭംഗിയുള്ള സാധനങ്ങള്‍ തന്നെ. സമയം സ്കൂളില്‍ പോകാനുള്ള എന്റെ പ്രത്യേക താത്പര്യത്തിനു കാരണവും അതു തന്നെയായിരുന്നു. അച്ചന്‍ വന്ന സമയമാണെങ്കില്‍ വക "ആക്രി മാക്രി" (ഏട്ടച്ചാരുടെ ഭാഷയാണേ ഇത്‌..) സാമഗ്രികള്‍ ക്ലാസ്സിലെ എല്ലാരുടെയും മുന്നില്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയില്‍ തലേന്ന്‌ തന്നെ ടൈം ടേബിള്‍ പ്രകാരം ബാഗില്‍ പുസ്തകങ്ങള്‍ ഒതുക്കി വെയ്ക്കുകയും പിറ്റേന്ന്‌ അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ്‌ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഏട്ടനേക്കാള്‍ മുമ്പെ ചെയ്ത്‌ ഓട്ടോ കേറാന്‍ റെഡിയായി നില്‍ക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നു ഞാന്‍. എന്നാല്‍ മറ്റു ദിവസങ്ങളില്‍ ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല കാര്യങ്ങള്‍. സ്കൂളില്‍ പോകാന്‍ തീരെ മടിയില്ലാത്ത കുട്ടി ആയിരുന്നുവെങ്കിലും ഒരു "പതുക്കെ പുഴുങ്ങിത്തര"ത്തിനു അടിമയാണ്‌ ഞാന്‍. ഓട്ടോ വന്ന്‌ കാത്ത്‌  നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്തു കൂട്ടി എന്നും ഏട്ടന്റെ കണ്ണുരുട്ടലിനു വിധേയയാകാറുണ്ട്.. ഏട്ടനാണെങ്കിലോ 'എപ്പൊ റെഡിയായി' എന്നു ചോദിച്ചാല്‍ മതി എന്ന പോലെയാണ്‌ താനും. (പക്ഷെ പിന്നീടു ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ചതു വേറെ വേറെ സ്കൂളുകളിലായിരുന്നു കേട്ടോ.. എന്റെ ഭാഗ്യം.. ഏട്ടന്റെയും.. )

അങ്ങനെ കൊല്ലം അച്ഛന്റെ വരവില്‍ എനിക്ക്‌ ലഭിച്ച "ആക്രി മാക്രി"കളില്‍ വെച്ചു എന്നെ ഏറ്റവും ആകര്‍ഷിച്ചത്‌ ഷൂ പോലുള്ള കട്ടറും കയ്‌പയ്‌ക്ക റബ്ബറും ആയിരുന്നു. ഒരു നാട്ടിന്‍പുറത്തായിരുന്നു എന്റെ സ്കൂള്‍ എന്നു പറഞ്ഞുവല്ലോ.. അവിടെ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നു കൊണ്ടു വരുന്ന കളര്‍ഫുള്‍ സാധനങ്ങള്‍ക്ക് വളരെയധികം കാഴ്ചക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. എന്നും മലയാളികള്‍ക്ക് ഗള്‍ഫ്  സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിളഭൂമിയാണല്ലോ..

ഒരു യഥാര്‍ത്ഥ കയ്‌പയ്‌ക്ക കത്തി ഉപയോഗിച്ചു നല്ല ഭംഗിയായി അരിഞ്ഞ് അതിന്റെ നടുക്കിലെ ഒരു കഷണം എടുത്താല്‍ എങ്ങനെയിരിക്കും? അതു പോലെയായിരുന്നു നമ്മുടെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രത്തിന്റെലുക്ക്‌’. റബ്ബറിന്റെ നടു ഭാഗത്ത് ഒരു മഞ്ഞ വട്ടവും അതിനു ചുറ്റും  ചുവന്ന നിറത്തിലുള്ള അധികം വീതിയില്ലാത്ത വട്ടവും പിന്നെ പൂ പോലുള്ള ഭാഗത്ത് നല്ല ഭംഗിയുള്ള പച്ച നിറവും ആയിരുന്നു..


എന്റെ കയ്‌പയ്‌ക്കാ റബ്ബര്‍ തൊട്ടു നോക്കാന്‍ വരുന്നവര്‍ക്കു മുന്നില്‍ ഞാന്‍ വലിയ 'പോസ്‌' കാണിച്ച്‌ "അധികം തൊട്ടു കേട് വരുത്തല്ലേ" എന്നും പിന്നെ കുറച്ച് പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും ചേര്‍ത്ത്‌ "എന്റെ വീട്ടില്‍ അലമാറയില്‍ എല്ലാ 'ഫ്രൂട്ട്‌സി'ന്റെയും 'വെജിറ്റബിള്‍സി'ന്റെയും റബ്ബറുകളുണ്ട്. അത് അമ്മ സൂക്ഷിച്ച് വെച്ചിരിക്കയാ" എന്നും മൊഴിയാറുണ്ട്.

അങ്ങനെ നമ്മുടെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പ്രശസ്തി കൂടി ക്കൂടി വന്നു. കൂടെ ചെറുതായി എന്റെയും. എന്റെ തൊട്ടടുത്തിരിക്കുന്ന കുട്ടി - നമുക്ക് ചക്കി എന്നു വിളിക്കാം - ഇടക്കിടെ എന്നെയും ഇതിനെയും മാറി മാറി നോക്കാറുണ്ടെങ്കിലും വലിയ പ്രാധാന്യം ഒന്നും കൊടുത്തു കണ്ടില്ല. അങ്ങനെയിരിക്കെ പുസ്തകത്തില്‍ പെന്‍സില്‍ കൊണ്ട് വരച്ച ഒരു ചിത്രം ആവേശത്തൊടെ മായ്ക്കുന്നതിന്നിടയില്‍ എന്റെ നൂറു കോടി വിലമതിക്കുന്ന കയ്പയ്‌ക്ക  റബ്ബറിന്റെ പച്ച നിറമുള്ള ഒരു ഭാഗത്ത്‌ കുറച്ച്‌ കറുപ്പ് നിറം ആയി.

കാര്യമായ ഒരു കാര്യത്തിനു ഇതുവരെ കരഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത എന്റെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു ചെറിയ തടാകം ഉണ്ടാകാന്‍ തുടങ്ങി. കണ്ണൂനീര്‍ തടാകം ആരും കാണുന്നില്ലല്ലോ എന്നുറപ്പു വരുത്താന്‍ പോലും നില്ക്കാതെ ജീവിതത്തില്‍ സംഭവിച്ച നല്ല കാര്യങ്ങളെയെല്ലാം നിഷ്ക്കരുണം മറന്നുക്കൊണ്ട് ദൈവത്തിനുള്ളത് നല്ല രീതിയില്‍ തന്നെ കൊടുത്തു തീര്‍ത്തു.

എന്റെ പരാക്രമങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടാവണം അയല്‍വാസിയായ ചക്കി എന്നെ ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ മുന്നോട്ട് വന്നു എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബറിന്റെ കറുത്തു പോയ ഭാഗം നോക്കി പറഞ്ഞു -'സങ്കടപ്പെടുകയൊന്നും വേണ്ട. സാരമില്ല. ഇതിനൊരു വഴിയുണ്ട്. റബ്ബറൊന്നു താ'. ഇത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ കണ്ണുകള്‍ തിളങ്ങി. പിന്നെ വേറൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാന്‍ റബ്ബര്‍ അവള്ക്ക് നേരെ നീട്ടി.

അവശ്യമായ സമയത്ത് ഒരു മാലാഖയെ പോലെ വന്ന അവള്‍ അവളുടെ സ്വന്തം റബ്ബറെടുത്ത്‌ എന്റെ റബ്ബറിലെ കറുപ്പ്‌ നിറമുള്ള ഭാഗം വൃത്തിയാക്കാന്‍ തുടങ്ങി. കുറെ നേരത്തെ കഠിന പ്രയത്നം കൊണ്ട് അത്‌ ഏതാണ്ട് പഴയ രൂപത്തിലായി. മനസ്സുക്കൊണ്ട് അവളെ ഒരുപാട് നേരം പ്രശംസിച്ചു ഞാന്‍. അത് എന്നെ തിരിച്ചേല്‍പ്പിച്ച ശേഷം അവള്‍ പറഞ്ഞു - 'ഇന്നു ഞാന്‍ ഇവിടുള്ളതോണ്ടും പിന്നെ അതില്‍ അത്രയധികം കറുപ്പ്‌ നിറം ആകാത്തതോണ്ടും പ്രശ്നമില്ല.. പക്ഷെ നാളെ ഇതൊന്നു പൊട്ടുകയോ മറ്റോ ചെയ്താലോ?'

എനിക്ക്‌ ആകെ പരിഭ്രാന്തിയായി. അത്‌ പൊട്ടുക എന്നത്‌ വളരെ സങ്കടകരമായ അവസ്ഥ തന്നെ. പക്ഷെ കൂടുതല്‍ സങ്കടം ഉമ ടീച്ചര്‍ടെ മകനും കൂട്ടുകാരും അതില്‍ ഒരുപാട് സന്തോഷിക്കില്ലേ എന്നോര്‍ത്തായിരുന്നു. അപ്പൊ നമ്മുടെ ചക്കി തുടര്‍ന്നു പറഞ്ഞു - 'ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. ഞാന്‍ റബ്ബറിനെ എന്റെ വീട്ടില്‍ കുഴിച്ചിടാം. സമയത്തിനു വെള്ളമൊഴിച്ചാല്‍ ഒരു രണ്ടാഴ്ച്ച കഴിയുമ്പോഴേക്കും അത് വളര്‍ന്നു വലുതാകും. പിന്നെ കൂടിയാല്‍ ഒരാഴ്ച്ച. പിന്നെ അതില്‍ നിന്നു കുറെ കയ്പക്ക റബ്ബറുകള്‍ ഉണ്ടാകും. അപ്പൊ പിന്നെ ഒരെണ്ണം ചീത്തയായാലെന്താ?'

വളരെ ന്യായമായ കാര്യം. വായനശാല വക നല്ല കര്‍ഷകനുള്ള പുരസ്കാരം കരസ്ഥമാക്കിയ അവളുടെ മുത്തശ്ശന്‍ പരിപാലിക്കുമല്ലോ എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ ചെടിയേയും. അങ്ങനെ അതില്‍ മിനിമം ഒരു 10 റബ്ബര്‍ അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട ഒരു 5 എണ്ണമെങ്കിലും ഉണ്ടാകില്ലെ.. അധികം ആക്രാന്തമില്ലാത്ത എനിക്ക്‌ അത്രയും മതിയായിരുന്നു. അപ്പോള്‍ എന്നിലെ പരോപകാരി ഉണര്‍ന്നു. അതിലെ ഒരെണ്ണം അവള്‍ക്കു നല്‍കാമെന്നു ഞാന്‍ അപ്പൊ തന്നെ ഏറ്റു.. പിന്നെ ക്ലാസ്സിലെ ഹീറോയും പോസ്റ്റിലെ കേന്ദ്ര കഥാപാത്രവുമായ കയ്പക്കറബ്ബറിനു ഒരു 3 മിനുട്ട്‌ ദൈര്‍ഘ്യമുള്ള ഉമ്മ സമ്മാനിച്ച ശേഷം ഞാന്‍ അത് അവളെ ഏല്‍പ്പിച്ചു. ഇത് വീട്ടില്‍ എന്നല്ല ആരോടും പറയണ്ട. അവസാനം എല്ലാവരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്താമെന്നും ചക്കി കൂട്ടിചേര്‍ത്തു. അവള്‍ പിന്നെ പറഞ്ഞ എന്തിനും എനിക്ക്‌ 100 ശതമാനം യോജിപ്പും സമ്മതവും ആയിരുന്നു.

കൃത്യം 2 ആഴ്ച്ച കഴിഞ്ഞതും ഞന്‍ റബ്ബറിനെ കുറിച്ച്‌ അന്വേഷിച്ചു. എന്നാല്‍ അതിനിട്ട വളം പോരായിരുന്നു എന്നായിരുന്നു ചക്കിയുടെ മറുപടീ. അപ്പൊ അവളുടെ മുത്തശ്ശന്‍ എത്രയോ ദൂരെ നിന്ന്‌ ഒരു പ്രത്യേക തരം വളം ഓഡര്‍ ചെയ്തിട്ടുണ്ടത്രെ! ഞാന്‍ വീണ്ടും സ്വപ്നലോകത്തിലേക്ക്‌ തിരിഞ്ഞു.

പിന്നെയും ആഴ്ച്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞു. 2 മാസം കഴിഞ്ഞു. എന്റെ റബ്ബര്‍ മാത്രം കിട്ടിയില്ല.
ഓരോ പ്രാവശ്യം ചോദിക്കുമ്പോഴും ചക്കിക്ക്‌  ഓരോരോ ഉത്തരങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുനു. എന്നോട്‌ എന്നെങ്കിലും അമ്മയോ ഏട്ടനോ്‌ എവിടെ നീ കുറേ കാലം കൊട്ടിഘോഷിച്ചു നടന്ന കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ എന്നു ചോദിക്കുമ്പൊ ഞാനും പലവിധത്തിലുള്ള ഉത്തരങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ മനസ്സില്‍ പറഞ്ഞ ഉത്തരം ഇതായിരുന്നു - 'ഒന്നോ? ഒന്നല്ല ഒരു പത്തെണ്ണമെങ്കിലും കൊണ്ട് ഞാന്‍ എന്റെ ബോക്സ്‌ നിറയ്ക്കും. അപ്പൊ കാണാം'.

പിന്നെ പരീക്ഷാത്തിരക്ക്‌. അതു കഴിഞ്ഞ്‌ അടുത്ത കൊല്ലം തൊട്ട്‌ ഞാനും ഏട്ടനും പഠിച്ചത്  ടൌണിലെ സ്കൂളിലായിരുന്നു. അങ്ങനെ കയ്പക്കറബ്ബര്‍ ഒരു ഓര്‍മയായി മാറി..

പിന്നീട് വളരെ നാളുകള്‍ക്ക്‌ ശേഷം നാട്ടിലേക്ക്‌ പോകുന്ന വഴിയില്‍ ബസ്സ്‌ ഇറങ്ങുമ്പൊ നമ്മുടെ ചക്കിയെ കണ്ടുമുട്ടി. ചിരിച്ചോ എന്നോര്‍മയില്ല. കുറച്ച്‌ നടന്ന ശേഷം ഇതെന്റെ കൂടെ ഒന്നാം ക്ലാസില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന കുട്ടിയാണെന്ന്‌ അമ്മയെ അറിയിച്ചപ്പൊ പിന്നെ എന്തേ പരിചയപ്പെടുത്താതിരുന്നത് എന്ന ചോദ്യത്തിന്‌ മറുപടി ആയി ഞാന്‍ സത്യം പറഞ്ഞു. അല്ലെങ്കില്‍ അന്നാണ്‌ ഞാന്‍ സത്യം പറഞ്ഞത്‌ -
'എന്റെ കയ്പക്ക റബ്ബര്‍ ചെടിയില്‍ ഉണ്ടായ എല്ലാ റബ്ബറും അവളെടുത്തു. ഒന്നു പോലും തന്നില്ല.. അപ്പൊ ഞാന്‍ എന്തിന്‌ പരിചയപ്പെടുത്തണം? '

അമ്മയുടെ അപ്പോഴത്തെ മുഖഭാവം ഓര്‍മയില്ല.
പക്ഷെ വീട്ടില്‍ എല്ലാര്‍ക്കും കുറേ കാലത്തേക്ക്‌ എന്റെ പല ചെയ്തികള്‍ക്കുമുള്ള മറുപടി സംഭവം എന്നെ ഓര്‍മപ്പെടുത്തുക എന്നത്‌ മാത്രമായിരുന്നു എന്നു മാത്രം ഓര്‍മയുണ്ട്...